Hadi ellerinizi vicdanınıza koyun ve dürüstçe cevap verin: Bu havanız kime? Bu bitmek tükenmez hırs, her şeye ve herkese tepeden bakmalar, dünyayı sırtınızda taşıyormuş edaları neyin nesi?
Daha dün bu yeryüzünde adınız yoktu, cisminiz yoktu, esameniz bile okunmuyordu. Ne kâğıtta bir kaydınız vardı ne de toprakta tek bir ayak iziniz. Sizi de beni de hepimizi yoktan var eden, bu kâinat sahnesine çıkaran Yüce Allah’tır. Kur’an’ın o sarsıcı hatırlatması hepimizin kulağına küpe olmalı:
“İnsanın üzerinden, henüz kendisinin anılan bir şey olmadığı uzun bir süre geçmedi mi?” (İnsan, 1)
Ama insanoğlu işte; çiğ süt emmiş. Bugün üç kuruşluk makama, geçici mala mülke, kof bir şöhrete kavuşunca hafızasını anında sıfırlıyor. Sanıyor ki bu mülk ebedi, bu beden hiç çürümeyecek ve bu devran hep böyle dönecek. Hâlbuki ciğerlerinize çektiğiniz o nefes bile, karşılığında tek kuruş ödemediğiniz bedelsiz bir emanet.
O Kibir Abidesi Bedeninizden Geriye Ne Kalacak?
Şimdi biraz durun ve önümüzdeki yüz seneyi hayal edin. Yüz sene sonra… Evet, yanlış duymadınız, alt tarafı bir asır sonra!
Ne o kasıldığınız beden kalacak, ne parlatmaya bayıldığınız unvanlarınız ne de hırsla doldurduğunuz kasalarınız. Toprak altında çürüyüp giden bir avuç kemikten ibaret olacaksınız. Çocuğunuz, torununuz, birkaç nesil sonra torununuzun torunu bile adınızı hatırlamayacak, anmayacak. Tarihin tozlu raflarında, kimsenin yüzüne bakmadığı unutulmuş birer gölge olacaksınız.
Hâl böyleyken elindeki üç günlük iktidara aldanıp insanlara zulmetmek, "dağları ben yarattım" havasında dolaşmak hangi akla sığar? Hangi mantıkla açıklanabilir?
Kur’an’ın "Aklet" Çağrısı ve Gözü Dönmüşlük
Gelin bakın, Kur’an-ı Kerim bu tabloya ne diyor? Yüce Allah insanın aklını başına alması, biraz durup tefekkür etmesi için Kur’an’da "akletmek" kavramını ve türevlerini yaklaşık kırk dokuz defa zikrediyor. Aklını kiraya veren, günü kurtarmaktan başka bir şey düşünmeyen ve hırs gözünü bürümüş gaflet ehlini ise en sert dille şöyle uyarıyor:
“Şüphesiz yeryüzünde yürüyen canlıların Allah katında en kötüsü, (gerçekleri) düşünmeyen akılsız sağırlar ve dilsizlerdir.” (Enfal, 22)
Ey ahali, ey kendini dünyanın efendisi sananlar! Neden ayağınızı denk almıyorsunuz? Neden aklınızı başınıza devşirmiyorsunuz?
İçgüdüyle Yaşamak mı, İnsan Kalmak mı?
Hayvanlar içgüdüleriyle yaşar; yer, içer, tüketir ve çeker gider. Onların hesabı sorulmaz. Lakin akıl ve irade sahibi bir insanın; bile bile lüksün, kibrin, adaletsizliğin, haksız kazancın ve bencilliğin bataklığında debelenmesi tam anlamıyla bir akıl tutulmasıdır.
Anlık çıkarlar için haysiyetini satanlar, üç günlük dünya menfaati için binbir maske takınanlar şunu asla unutmasın: Toprak, bugüne kadar nice firavunları, nice kibir abidelerini sessizce yuttu; vakti geldiğinde sizi de yutacak.
Yarını yokmuş gibi saldırmaktan, başkalarının hakkına el uzatmaktan vazgeçin artık. Dünyayı tırnaklarınızla kazıyarak değil; insanlık haysiyetiyle, tertemiz, helal, dürüst ve adil bir hayat yaşayarak terk edin. Dün yoktunuz, yarın da olmayacaksınız. O hâlde bu hırs, bu kibir, bu zulüm niye?
Sözün Bittiği Yerde Duaya Varalım
Ey Yüce Rabbimiz! Bizleri yoktan var eden, bize akıl, irade ve nefes lütfeden Sensin. Elimizi açıp huzuruna durduğumuz şu an; nefsimizin bizi sürüklediği kibirden, bitmek bilmeyen hırslardan ve dünyayı ebedi sanma gafletinden Sana sığınıyoruz.
Bizleri aklını kullanan, imanla ve adaletle yaşayan, emanetine hıyanet etmeyen kullarından eyle. Gözümüzü bürüyen hırs perdesini kaldır; kalbimizi helal lokmayla, zihnimizi hakikat bilinciyle doldur. Dünyadan göçüp giderken arkamızdan lanet değil, hayır dualar ve tertemiz bir nam bırakmayı nasip eyle. Ayaklarımızı sırat-ı müstakimden, aklımızı başımızdan bir an olsun ayırma Ya Rabbi! Âmin.