Futbol Halkın ‘Samsun’udur!

“Dinsel sıkıntı, hem gerçek ıstırabın bir ifadesi, hem de gerçek ıstıraba karşı bir protestodur. Din, mazlum varlığın feryadı, ruhsuz koşulların ruhu olduğu gibi kalpsiz bir dünyanın hissiyatıdır. Din, halkın afyonudur.” Karl Marx’ın bu sözleri zaman içinde çarpıtılmış, hatta cımbızlanıp sadece ‘Din halkın afyonudur’ kısmından Marksist düşüncenin dine karşı bir duruşuymuş gibi algılanmış olsa da, bu düşünceyi konumuz olan spor ve özellikle de futbol eksenine çektiğimiz zaman, cümleyi rahatlıkla ‘Futbol halkın afyonudur’a dönüştürebiliyoruz. Fakat yakın dönemde ülkemiz için bu bağımlılık yapıcı ve keyif verici olay, tamamen bir sıkıntıya dönüşmeye başladı. Malum, meşhur ve bir o kadar da ‘illet’ şike operasyonu sürecinden tutun da, faşizan kulüp taraftarlığına kadar uzanan bu sıkıntılar döngüsü, bu basit oyundan duyduğumuz keyfi ‘Nereden başladım bu merete’ şikayetine doğru sürüklüyor. Kendini -benim gibi- sapıklıklarından arınmış nitelikli futbol izleyicisi olarak tanımlayan herkes için de durum üç aşağı, beş yukarı böyle… Bizim gibi, futbolu en basit haliyle seven insanlar için yukarıda geçen bu kült cümle artık şekil değiştirdi: ‘Futbol halkın Samsun’udur!’ Okuyanda bir tebessüm oluşturacak bu cümleyi kurmamdaki en önemli dayanağım ise kahrolasıca sigara bağımlılığım oldu. Sigara içenlerin çoğunun itiraf ettiği ve kabullendiği düşünce, sigara içmenin iyi bir şey olmadığı ve ilk fırsatta bırakmak gerektiği gerçeğidir. Zira sigara genellikle keyif vermez. Kokusu üstünüze siner. Öpüşmek istesen ayrı bir dert, saçının teline kadar kokarsın! Futbol da yakın dönemde bana bu tadı vermeye başladı…. Fırıldak adamlar İnsanların akrabalarını, dostlarını bu bağımlılık sonucunda kaybetmesi ne kadar acıysa, benim için de sevdiğim insanları bu taraftarlık, hırs ve nefret eksenli yeni dönem oyununa kurban vermek o kadar acı. Sporseverin ‘dini’ bayramları olan olimpiyatlar ve Dünya Kupası gibi büyük organizasyonlarda ‘fair-play’ denen ibadetin dibine vuran bu yakın dostların (!) bu büyük eğlence biter bitmez ağızlarından köpükler saçarak birbirlerini boğazladıklarını görmek, en kibar tabirle ‘Hadi be ordan!’ dedirtiyor. En son geçtiğimiz Galatasaray-Fenerbahçe derbisinde gördük ‘ciğer filmimizi’… Son yılların en sıkıcı derbisi Galatasaray’ın 2-1 galibiyetiyle sonuçlanmış, tatsızlık yaşanmamış, hakem skandal doğurmamış vesaire… Maçın bitiminde de Fenerbahçe’nin ve milli takımın sağ beki Gökhan Gönül, muhtemelen çok sık karşılaşamadığı, milli takımdan eski hocası Fatih Terim’le kuçaklaşıyor. Kendisine milli takım formasını ilk kez emanet hocasıyla… Oyuncuları ile kurduğu baba-oğul ilişkileriyle yıllarca nam salmış bir adamla… Teknik direktörlük camiasında yakın dönemin tartışmasız en önemli ‘baba’ figürlerinden biriyle… Ama sonrası kıyamet! Twitter’dan oyuncuya sövenler mi dersiniz, yoksun oldukları namus, şeref üzerine dersler verenler mi dersiniz… İki insanın bir rekabet sonrası kucaklaşması birilerinin canını sıkıyor. Aynı adamlar olimpiyatlarda Merve Aydın’ın sakat sakat gözyaşlarıyla finişe ilerleyişinde statta kopan alkışı ‘işte sporun ruhu’ diyerek tüyleri diken diken (!) bir şekilde aktarıyorlardı profillerinden. Sizlere en güzel cevabı merhum Aşık Mahzuni Şerif versin, ben değil: Fırıldak adam / Ben seni ne edem? / Gelme dergaha hainsin madem / Zalimsin madem… Kanser oluyoruz ey halkım duyun bizi! Bu kadar katran karası bir resmin bir yerlerinde güzel şeyler de oluyor elbet. Haksızlık ettiğimi düşünenleriniz çok olacaktır, ben de soruyorum bazen. Mesela, Türkiye Kupası -grup aşamasına kadar- artık daha eğlenceli, büyük takımlarımız Avrupa arenasında çok kötü yerlerde değiller. Vardır elbet daha da güzellikler ama üstünde durmamız gereken şey, yazıya konu olan bu bağımlılığın doğurduğu ikilem… Bir tarafım ‘herkes şapkasını önüne koysun, ciğerlerimizi temizleyip bu otu legal hale getirelim’ derken, diğer taraf ise ‘boşver bu meret bazen keyif de verebiliyor’ üşengeçliğini savunabiliyor. Atın ölümü arpadan olsun mantığı ile ‘Zaten düzelir, içinden geçtiğimiz süreç böyle’ mantığı neredeyse aynı mantık. Bende ağır basan taraf ise çözüm arayan bir karamsarlık. Samsun sigarası bağımlısıymışım gibi hep bir öksürük içinde, balgamlı bir gırtlağa sahibim ve bu aralar çok tekrarlıyorum; ‘Nereden başladım bu merete? Var ya, şu son paket bir bitsin, kesin bırakıyorum.' Metin Aktaşoğlu Bu yazı 22 Aralık 2012 tarihinde http://tamtesekkullu.wordpress.com  adlı blogda yayımlanmıştır.