Sanki biri önümde bir meslek listesi açmış da, ben parmağımı rastgele bir satıra koymuşum gibi.
Okul var, dersler var, hocalar var… ama ben yokum.
Varlığım derslerde yoklama kâğıdında bir “çizik”, hayatta ise başkalarının yazdığı bir “dipnot” kadar bile yer kaplamıyor.
Gidip gitmemem fark etmiyor; zira insan kendi hayatından yoksa gittiği yerlerde de yoktur.
Asıl ağır olan okul değil; asıl ağır olan işin uzun, sessiz, soğuk koridorlarında sürünen bir gölge gibi yaşamak.
