Başlık, özet ve etiketlerde arandı.
Çanakkale’de 57. Alay’ın tamamen şehit olması ve sadece M. Kamâl’in sağ olarak kurtulması ne ilginçtir ki utanç verici bir olay olmasına rağmen bir kahramanlık destanı olarak sunulur. Bu ilginç olayı çıkıp derinlemesine analiz edecek bir yiğit bugüne kadar çıkmamıştır.
M. Kamâl’in hayat felsefesini benimsemiş ve onun çizdiği yolda gidenlerin en başarılı olduğu konu tahrik ve hakarettir. Ağza alınmayacak en iğrenç hakaret ve küfürleri pervasızca yaparak rakip gördükleri kişileri de kendi seviyelerine düşürürler.
CHP Genel Başkanı Kılıçdaroğlu, Müslümanlardaki geri kalmışlığın ve fakirliğin nedenini M. Kamâl gibi birinin olmayışına bağlıyor. Bu sözün ciddi hataları var. Öncelikle buna değinip gerçek sebepleri izah etmeye çalışalım.
Yazılarımda elimden geldiğince “Kamâl” ismini kullanırım. Çünkü her insan kendi ismiyle çağrılmak ister. Bu ise en tabii insan hakkıdır. M. Kamâl ismini “Kamâl” olarak 1935 yılında değiştirmiş ve öldüğü 1938 tarihine kadar bu ismi kullanmıştır. Hatta “Kamalizm” ideolojisi bu yıllarda dile getirilmiş sayısız kitap ve makaleye bu isimle konu olmuştur.
Yine almış başını gidiyor Atatürkçülük ve “Atam sen kalk ben yatam” nutukları. Türkiye’nin en kritik dönemlerinde yöneticilik yapmış ve her ne kadar başarı var ise kendinden menkul M. Kamal’ı eleştirmek büyük bir suç sayılıyor. Yıllar önce söylenmiş sözler sanki bugün söylenmiş gibi hepsi bir araya getirilerek yeni bir linç kampanyası başlamış durumda. En akıllı dediğimiz insanlar ve siyasetçiler dahi zokayı yutmuş durumdalar. İşin kötüsü yaptıkları hatanın farkında bile değiller.
Genel bir kaidedir galibiyetler orduya ve millete verilir mağlubiyetler ise tedbirsizliği nedeniyle komutana ve yöneticiye fatura edilir. Çünkü başarıyı ne kadar çok kişi ile paylaşırsan küçülmez aksine büyür. Keza mağlubiyeti de bir şahsa yüklersen küçülür ve moral bozucu etkisi en aza iner.
Bahriye Mektebi Cami, Heybeliada’nın tek camisiydi. Bu cami, Osmanlı’dan kalma olup sanatsal açıdan değerli bir eser idi. Üzerinde özgün bir hat ile yazılmış beyitler bulunuyordu. Devrin komutanları, Reisicumhur M. Kamal’a şirin görünmek için bu güzelim camiyi yıktılar. Hem ada, hem de Bahriye Mektebi camisiz kaldı.
Türkiye Cumhuriyetinin ilk yıllarında yaşanan bir gemi seyahati o günün şartlarını ve yönetim anlayışını ortaya koymaktadır. Özellikle M. Kamal ile ilgili efsanelerin ne kadar boş ve çürük olduğunu işte bu yolculuk ile ilgili hatıralardan değerlendirmeye çalışalım.
Çanakkale’de 57. Alay’ın tamamen şehit olması ve sadece M. Kamal’in sağ olarak kurtulması ne ilginçtir ki utanç verici bir olay olmasına rağmen bir kahramanlık destanı olarak sunulur. Bu ilginç olayı çıkıp derinlemesine analiz edecek bir yiğit bu güne kadar çıkmamıştır.
Bediüzzaman Said Nursi, Rus esaretinden döndükten sonra İstanbul’da Kuva-i Milliye hareketine destek olur. Hutuvvatı Sitte ve Sünühat isimli kitapları ile İngiliz işgal kuvvetlerinin tepkisini çeker. Hatta Bediüzzaman hakkında “vur emri” çıkarılır.
Her insan kendi ismiyle çağrılmak ister. Bu ise en tabii insan hakkıdır. M. Kamâl ismini “Kamâl” olarak 1935 yılında değiştirmiş ve öldüğü 1938 tarihine kadar bu ismi kullanmıştır. Hatta “Kamalizm” ideolojisi bu yıllarda dile getirilmiş sayısız kitap ve makaleye konu olmuştur.
M. Kamal olmasaydı Meclis-i Mebusan’da kabul edildikten sonra Ankara’da Mecliste de kabul edilen Musul, Kerkük, Kıbrıs, Batı Trakya, Batum, Rodos ve 12 Adalar elimizden çıkar burada yaşayan Müslümanlar, başka bayraklar altında yönetilmeye devam ederdi.
Faşizm, ilk olarak İtalya ve Türkiye’de ortaya çıkmış otoriter devlet üzerine kurulu radikal milliyetçi siyasi ideolojiye verilen isimdir. İtalya’da Benito Mussolini Türkiye’de ise M. Kamal önderliğinde ortaya çıkmıştır.
Bu sözü Bediüzzaman Said Nursi, M. Kamal’ın yüzüne karşı Meclis riyasetinde kullanmıştır. Namazın önemini hatırlatması nedeniyle çok önemlidir. Nasıl söylendiğini, ne maksatla söylendiğini izah etmeye çalışalım:
M. Kamal’ın “Cephede uykusuz kaldığı bir esnada karlar üzerinde uyuya dalmış” şeklinde lanse edilen fotoğrafının aslında bir ‘poz’ olduğu seneler sonra ortaya çıkmıştı.
Bediüzzaman devletten sadece dört talepte bulunmuştur
