Eskiden ‘kaptan’, şimdi ise ‘başkan’ dediğimiz Emin Kar ile Samsunspor Nuri Asan Tesisleri’nde görüşüyoruz. Samsun’a ilk gelişini anlatıyor bize: “O zaman 21 yaşımdaydım. Samsun’a geldiğim ilk gün ne burayı bu kadar çok seveceğimi, buraya yerleşip Samsunlu olacağımı ne de bu takımın önce kaptanlığını, sonra da başkanlığını yapacağımı tahmin edebilirdim. Tek hedefim ilk 11’e girmekti. Sonrasında kaptanlık da bir yere kadar ama Samsunspor’a başkan olmak hayalden öteydi benim için. Şimdi ise büyük bir gurur… Samsunspor’da 8 sezon aralıksız oynadım. O süreçte bir kere küme düştük, iki kere şampiyon olduk. Süper Lig üçüncülükleri ve Türkiye Kupası finali yaşadım. Çok güzel yıllardı. Takım kaptanı oldum ve sonrasında 20 Ocak’taki o büyük felaket yaşandı.”
Emin Kar’ın dediği gibi Samsunspor da, kendisi de altın dönemlerini yaşıyordu. Beşinci şampiyon takımın en büyük adayı Samsunspor’du. Ancak o kazadan sonra Samsunspor eski ritmini yakalayamadı. Kar ise 29 yaşında, sporcu, kuvvetli bir insanken bir anda engelli oldu. Acaba bu facia onu nasıl etkilemişti? “Tabii hiç aklıma gelmeyen bir şeydi. Kimin gelir ki?” diye başlıyor sözlerine ve devam ediyor: “Önce inandırmaya çalıştım kendimi. Çok zordu. Psikolojik destek de almadım, yoktu öyle şeyler. Ancak burada mutlaka birisinden bahsetmem gerekiyor. Eşim Yıldız Hanım’dan… Türkiye’de engelli insanlar, çok fazla toplum içine çıkmıyorlar ya da çıkamıyorlar. Ancak eşimin inanılmaz desteğiyle ben hiçbir şeyden geri kalmadım. Ev gezmelerine gittik, düğünlere, sinemaya, tiyatroya gittik… Hatta geçenlerde operaya bile gittik. Maçlara zaten gidiyordum. Eşim her zaman yanımda oldu benim. Ona çok şey borçluyum.”
Teknik Direktör Nuri Asan, futbolcular Muzaffer Badalıoğlu, Mete Adanır ve Zoran Tomiç ile otobüs şoförü Asım Özkan’ın hayatını kaybettiği kazada birçok arkadaşı gibi Emin Kar da yaralanmış ve uzun süre hastanelerde yatmıştı. Acaba, ayağa kalkabilirim diye bir umut var mıydı içinde? Dediğine göre ilk başlarda hiçbir şey anlamaz. Sonra bir gün doktor elindeki iğneyi bacaklarına batırıp ‘His ediyor musun?’ diye sorar. Hiçbir şey hissetmez. Daha da kötüsü ismini anmak istemediği bir doktor ona, “Ömrünün sonuna kadar yüzüstü yatmak zorunda kalacak, hiç oturamayacaksın.” der. Artık inanır; ayağa kalkamayacağı kesindir ama yatalak kalmak tam felakettir. O sıralar ağır ve korkunç ağrılar çeker. Çok ızdırabı vardır. Hatta şu an inanamasa bile intihar etmeyi düşünür. Tabii yine eşi devreye girer. Emin Kar’la günlerce konuşur, o sıralarda 3-4 yaşlarında olan bir oğulları olduğunu hep hatırlatır. Hep birlikte hayata tutunurlar. Oğlu Mustafa şimdi mesleğini eline almış bir avukat ve iyi bir Samsunsporlu. Kar’a göre, yaşamayanın bilemeyeceği duygulardır onlar. Sonrasında Gündüz Güçer adlı, ABD’de eğitim almış çok değerli bir hocaya görünür. Güçer için, “Allah rahmet eylesin, beni olabilecek en iyi şekilde tedavi etti ve oturabilecek duruma geldim.” diyen Emin Kar, aylarca İstanbul’da hastanelerde kalır, çok zor günler geçirir…
Oğlumla hiç top oynayamadım
Bu arada oğlunu soruyoruz. O neler hissediyordu acaba? Sonuçta herkesinkinden farklı bir babası var. Emin Kar, “Hayattaki en büyük ukdem, oğlumla karşılıklı top oynayamamış olmamdır.” diyor ve devam ediyor: “O da büyüdükçe farkına varıyordu bazı şeylerin. Orada da eşim girdi devreye. Onunla hep konuşurdu. Onu okula falan götürdüğümde soruyorlarmış, ‘Baban niye hiç arabadan inmiyor?’ diye. Etkilenmiştir mutlaka ama Samsunsporluluk sayesinde olumlu geçti o süreç. Çünkü oğlum Mustafa adeta tesislerde büyüdü. Hep futbolcularla iç içeydi. Ertuğrul, Celil, Serkan, Ercan, İmdat, Başkan İsmail Uyanık… Maçlarda benim yanımdaydı. Bir de Allah’a şükür, Samsun’da çok sevilen biriyim ben. Kaza olduğunda dünyada olmayan, babaları bile çocuk olan çocuklar, gençler beni biliyor, tanıyorlar. Güzel bir duygu.”
Hakikaten zor bir durumdur yaşadığı. Lakin düştüğü o duruma hiç isyan etmemiş: “Kaderim buymuş, yapacak bir şey yok. Üzüldüğüm zamanlar oldu ama kendi adıma isyan etmedim hiç. İsyanlarım hep Samsunspor’un küme düşüşlerine oldu. Elimden bir şey gelmemesine kahroluyordum. Sonuçta ben ve ailem hiçbir zaman ikinci bir takımlı olmadık, sadece Samsunsporluyduk. Bir de kazada hayatını kaybeden arkadaşlarımı, hocamı düşününce hâlime şükrettim. Öyle ya da böyle hayat devam ediyordu.”
Bir gün içinde bütün hayatı değişen Emin Kar, bu değişim için şunları söylüyordu: “Baktığınızda her şey değişti aslında. Eskiden şimdiki gibi engellilere özel hizmetler falan da yoktu. Bir yere gitmek, bir yere park etmek… Hep sıkıntıydı bunlar. Şimdi biraz düzeldi bazı şeyler. Yıllarca engellilerin sıkıntılarını dile getirdim. Maalesef toplumda engelliler sosyal hayata katılamıyor. Dediğim gibi eskiye göre bazı şeyler epey değişti ancak yeterli değil. Son birkaç yıldır bazı sosyal sorumluluk projelerinde yer alıyorum. Emniyet teşkilatımızın trafik kazalarıyla ilgili seminerlerine falan katılıyorum. Başta eşim ve akrabalarım sayesinde, eve kapanıp hayata küsen birisi olmadım hiçbir zaman. Normal bir hayat yaşamaya devam ettim.”
Yaşadığı güçlüklerden de bahsediyor Emin Kar: “Mesela geçenlerde Adana deplasmanına gittik. Tribüne girerken polisin biri beni aramak istedi. ‘Ayağa kalk, öyle arayacağım.’ dedi. Ben de ‘Hele bir ayağa kalksam yapacağımı biliyorum zaten!’ dedim. Çok kızdım. Sanki keyfimden oturuyorum ben o tekerlekli sandalyede. Sonuçta her sağlam insan, bir engelli adayıdır. Çoğumuzun aklına bile gelmez ancak hayatta her şey oluyor.”
Allah başkanlığı da nasip etti
Sıra başkan olma hikâyesine geliyor: “Öncelikle şunu söyleyeyim. Benim başkanlığım aslında dünya basınının işlemesi gereken bir konu iken ulusal basın bile hak ettiği ilgiyi göstermedi. Benim şahsım önemli değil ama burada bir engellinin yaşadıkları var. Samsunspor’un kaptanıyken, deplasmana giderken geçirdiğimiz bir kaza sonucu felçli kaldım ve kazadan 23 yıl sonra Samsunspor’a başkan oldum. Bu önemli bir olay değil mi?”
Peki, başkanlık süreci nasıl başladı? Aslında başkanlık gibi bir düşüncesi yoktu. Ancak şartlar böyle gerektirdi. Takım küme düşmüştü ve eski başkan kesinlikle bırakacağını ilan etmişti. İnadından vazgeçmedi, bir başka aday da çıkmadı. Bu arada kongreler ertelendi ve son noktaya geldi. Samsunspor kayyuma kalabilir ve belirsiz bir uçuruma sürüklenebilirdi. İşte orada Emin Kar ve birkaç Samsunsporlu arkadaşı, ‘Bu takımı sahipsiz bırakamayız’ deyip biraz da apar topar, hesapsız kitapsız girdiler bu işe: “Zorlukları çoktu, halen de çok ama Samsunspor’u seven insanların, kesimlerin de desteğiyle elinde yalnızca 2 oyuncusu kalan bir takımdan bugün rakipleriyle başa baş mücadele eden bir Samsunspor’a kadar getirdik işi. Kongrede de dediğim gibi; bu takımın futbolcusu oldum, kaptanı oldum, idari yöneticisi oldum ve şimdi de başkanlık gibi her Samsunsporlunun en büyük hayallerinden biri nasip oldu. Allah’a şükrediyorum.”
Felç kaldı, 23 yıl sonra başkan oldu
Emin Kar, 1960’ta Trabzon’da dünyaya geldi. Futbola amatör Yalıspor’da başladı. Orada oynarken o dönem 2. Lig’de yer alan Samsunspor tarafından beğenilerek transfer edildi. Samsunspor’a geldiğinde takımda Samsunlu olmayan tek oyuncu kendisiydi. Hırsı, mücadeleci futbolu ve enerjik yapısıyla kaptığı formayı 1981’den 1989’a kadar aralıksız terletti. Tanju Çolak, Savaş Demiral, Fatih Uraz gibi oyuncularla birlikte 1985-88 arasında lig üçüncülükleri, kupa finalleri yaşayan efsane Samsunspor’un 6 numaralı futbolcusu oldu. Son iki sezonunda ise kaptanlık pazubendi ondaydı. Ancak 20 Ocak 1989’da Malatya deplasmanına gidilirken yaşanan ve kamyon şoförüyle birlikte 6 kişinin hayatını kaybettiği trafik kazası onun da hayatını tamamen değiştirdi. Kaza sonrası felç kalan Emin Kar, o günden itibaren hayatını bir engelli olarak sürdürüyor. Samsunspor’un maçlarını özel otosuyla saha kenarından seyreden kaptan, bir dönem idari menajerlik de yaptığı Samsunspor’un artık başkanı. Kimsenin sahip çıkmadığı bir ortamda 22 Temmuz günü yapılan kongrede adaylığını açıklayan emekli kaptan, Türkiye’de profesyonel bir futbol kulübünün ilk engelli başkanı oldu; üstelik uğruna sakat kaldığı bir kulübün…
AKSİYON / MEHMET YILMAZ
