Schopenhauer’ın "İnsan, hayvanların en vahşisidir" derken ne kadar haklı olduğunu anlamak için uzağa gitmeye gerek yok; modern hayatın vitrinlerine şöyle bir göz atmak yeterli.
PLAZALARIN, EKRANLARIN VE KÜRSÜLERİN VAHŞİ DOĞASI
Dışarıdan bakınca hepsi pek şık, hepsi pek nazik, hepsi birer medeniyet abidesi. Kravatlısından tayyörlüsüne, en rafine parfümlerin ardına gizlenmiş o yapay gülümsemelere aldanmayın. Kazıyın o incecik medeniyet cilasını; altından derhal çıkarı için birbirini parçalayan sırtlanlar çıkacaktır.
Bakın iş hayatına; gün boyu kahve molalarında "biz bir aileyiz" nutukları atıp akşam üst yönetime zehirli raporlar sunan o "beyaz yakalı" avcılara... Başkasının gece gündüz uykusuz kalıp emek verdiği projeye tek bir sunumla konan, terfi uğruna mesai arkadaşının ayağını kaydırmayı "profesyonellik", kuyusunu kazmayı "stratejik kariyer planlaması" diye yutturan bir güruh var. Toplantı odalarında nezaket maskesi takıp koridorlarda birbirinin açığını kollayan, en ufak bir hatada düştüğü an leşine üşüşen o malum kalabalık... Kendi başarısızlığını örtmek için altındakini ezen, üstündekine ise el pençe divan duran bu zavallı hiyerarşi köleleri, modern çağın en acınası tipleridir.