Adamın biri Cuma günü sabahında eşeğine buğday yükleyip değirmene götürmüş. Değirmene varıp buğdayı indirince eşek kaçıvermiş. Eşeğin peşinden mi gitsem? Yoksa evde ekmek yapmak için un bekleyen hanıma buğday mı öğütsem? diye düşünürken yanına bir komşu çıkagelmiş. Selamlaştıktan sonra, “Komşum, bugün tarla sulama sırası sende hemen gidip sulamazsan bir daha sıra sana gelene kadar sulayamazsın haberin olsun” demiş ve gitmiş. Adamcağızın alnından terler akmaya başlamış, geldi mi üst üste gelir ya imtihan, oturmuş kenara düşünmeye başlamış: “Buğdayı mı öğüteyim? Eşeği mi arayayım? Bahçeyi mi sulayayım? Cuma vakti yaklaştı cumaya mı gideyim?”…
Adam derin düşüncelerden sonra demiş ki ayet var: “Ey iman edenler! Cuma ezanını duyunca hemen işi gücü bırakın Allah’ı anmaya (hutbe ve namaza) koşun. Eğer bilirseniz, bu sizin için çok hayırlıdır.” Ben Allah’ın emrini yerine getireyim nasıl olsa dünyalık işler hallolur. Hem hallolmasa ne olacak ki? Allah’ın emrinden daha mı önemli? Rızkı veren Allah!
