Bir şeyin bağışlanması, ikram edilmesi, ihsan edilmesi nimettir. Bu ikramın bir amirden, bir Cumhurbaşkanı’na kadar dereceleri vardır. Sevinç ve sürur dereceleri de farklı olur.
Elbette Cumhurbaşkanının ihsanını koruyup, herkese ilan edip, baş üstünde taşırız.
Nimetin mahiyetine göre de ihtiram ve hürmet artar.
Âyet , "Mevt dahi hayat gibi mahlûktur; hem bir nimettir" diye söylemektedir.
Halbuki görünüşte ölüm;
yokluk, dağılmak kokuşmak, hayatın sönmesi
ve lezzetlerin son bulması gibi görülmektedir. (6/7)
Nimet ise bir ikramdır, sevince sebep olmaktadır.
Ölüm ise acı bir ayrılıktır.
Bu iki farklı ifade birlikte düşünülemeyeceğine göre konunun açıklığa kavuşturulması gerekmektedir.
ÖLÜM ACI AYRILIK, NİMET SEVİMLİ KAVUŞMAK OLARAK GÖRÜNÜYOR
TESKERE
Askerlik görevinden teskere almak,
asli vazifesi askerlik olmayanlar için bir sevinç kaynağıdır.
Öyle ki insan terhis teskeresinin yakınlaşmasına doğru, günlerini saatlerini saymaktadır.
Yâni insan askerlik yaptığı o ortamın; sürekli kalacağı bir ortam olmadığı için, bir an evvel değişmesini istemektedir.
O halde insanın askerdeki sevdiği arkadaşlarından ayrılırlık acısı,
onun arkadaşlarından ayrılmasını ve bir an evvel teskereye kavuşmasını değiştirmesine sebep teşkil eder mi?
Tabiki değil, kaldı ki o arkadaşları da teskere alıp,
dünyada birlikte kalacakları akrabalarına kavuşmasını ertelemezler.
Dünyada daha uzun kalacakları akrabalarına kavuşma sevinci,
askerde geçici zamanda birlikte oldukları tertiplerinin ayrılık acısına tercih edilmektedir.