Okuyan, bir yerde olmanın hayalini taşımaz yalnızca, bir yerde olmanın eminliğini arar.
En nihayetinde bir metin; ister zaman, ister mekân, isterse konu olsun, yalnızca okurun bir yer tutmaklığının karşılığını verdiği nispette değer kazanacaktır.
Şairlerin kıskançlığı biraz da burada yatar. Şair, okurun oturacağı hiçbir dizeyi, kendisine de oturacak bir yer ayırmaksızın yazmaz. Acısı, hevesi, mutluluğu, küskünlüğü, kızgınlığı, beklentisi her neyse mevzusu, onu sürüncemede bırakan o “şey”, sinmiş bir hâlde şiirdeki nöbetini tutmaya devam eder. Şiir, okur açısından bakıldıkta yalnız olamamanın sanatıdır. Şairin yalnızlığı, okurun yalnızlığına değdiği kadar yalnızlıktır ki bu da yazarın yalnızlığını gidermediğinden, mutlu şair bulamayız.
Sadece yalnızlık mıdır şairi tek başınalığa terk edeceğimiz durum? Şair, yalnız sevemez, yalnız kızamaz, yalnız küsemez, yalnız sövemez, yalnız bilemez, yalnız gidemez, bir işe duygu bulaşınca, benzer duyguları taşıyan birileri yaşamaya devam ettikçe şair yalnızlığına terk edilmez. Bu yüzden yazar. Bu yüzden aklına gelen bütün konulara birbirinden farklı onca imgeyi, birbirinden farklı onca hissi sığdırmanın yollarını arar. Yalnızlığını kaleme aldığı her bir dizeyle gidermenin yollarından başka bir şey değildir aradığı.
Bu yönüyle şairin şiir diye yazdığı, yalnızlığın ölümü diye de okunmaya müsaittir.