Oysa o boşluk, aslında inşa etmeyi unuttuğumuz, üzerine titremekten vazgeçtiğimiz ruhların sessiz çığlığıydı. Bugün aynaya baktığımızda gördüğümüz yorgun yüzler, sadece yılların yükünü değil; ihmallerimizin, ertelemelerimizin ve en acısı da teslimiyetlerimizin izlerini taşıyor. Sokaklarda, ekranların başında veya kendi iç dünyalarında kaybolmuş bir nesil gördüğümüzde parmağımızı başkalarına uzatıyoruz. Ancak hakikat, bir hançer gibi göğsümüze saplanıyor: Masum değiliz.
Her şey, o ilk sesi onlardan esirgememizle başladı. Yeni doğan erkek çocuklarımızın ve kız çocuklarımızın sağ kulağına ezan, sol kulağına kâmet okumayı köhne bir alışkanlık, çağ dışı bir gericilik saydık. Onların temiz fıtratlarını o ilahi muştuyla selamlamak yerine, modern dünyanın gürültüsüyle tanıştırmayı tercih ettik. O an anlamalıydık. Gömleğin ilk düğmesini yanlış ilikliyorduk. Ezan okunduğunda televizyonun sesini kısmayı, bir anlık hürmetle duraksamayı hem erkek çocuklarımıza hem de kız çocuklarımıza öğretmedik. Onlar müziğin ritmine kapılırken biz, mukaddes bir çağrının nezaketini ruhlarına üfleyemedik.
YAZININ DEVAMI İÇİN TIKLAYINIZ
