Ateş Ve Su

Rahman ve Rahim olan Allah’ın adıyla…

"Biz de 'Ey ateş!' dedik, 'İbrahim’e serin ve zararsız ol.'" (Enbiyâ/69)

Ateş, insanın hâkim olduğunu sandığı ve insan için çok önemli olan bir çeşit enerjidir. Yaratılmış olan her şeyde olduğu gibi ateş de insanın emrine amade kılınmıştır. Dünyada her türlü nimetin kendisine hizmet ettiğini fark eden insan, Allah’ı tanıması için ellerine, ayaklarına, midesine; rahatı, huzuru ve mutluluğu için verilen nimetlere rağmen nankörlük ediverir.

Allah, ateşe karşı bir kuvvet yaratmıştır ki varlığın kaynağı ve devamı için tüm canlılar o nimete muhtaçtır. Su, dünyadaki varlığın devam etmesi için Allah’ın verdiği en büyük nimetlerden biridir. Ateş ve su arasında öyle güzel bir denge vardır ki; birbirlerine kimi zam…

Bir Zamanlar Tasvir Gazetesi Vardı...

Yıl 1982. İstanbul’un kasvetli ama umutla örülü günleri… G....... civarındaki dar caddelerden birinde, üç katlı mütevazı bir binada yayın hayatını sürdüren Tasvir Gazetesi'nde başlamıştım mesaiye.

Henüz yirmili yaşlardaydım. İçimde birikmiş kelimeler, rüyalar, dertler vardı. Biraz tayin beklemek, biraz da zamanın ruhunu koklamak için bulunuyordum orada. Yazı işleri birimine verilmiştim.

Masamın tam karşısında bir yaşıtım vardı; gözleri hep başka bir satıra dalmış, sesi kısık ama içi kaynayan biri: Hüseyin Yılmaz.

O zamanlar onun bugünün romancısı olacağını kim bilebilirdi ki? Her sabah çantasından çıkardığı not defteri, daktilosuna eğilişi, kelimelerle kurduğu sessiz ittifak...

Sanki gazeteci değil de, vaktiyle kalbinden yara almış bir yazar gibi davranırdı. Bense sabah namazıyla başlayan günümde, tayin haberlerini bekleyerek, dualar eşliğinde bir meçhule bakardım pencereden.

Yazı işleri müdürümüz, rahmetlik Hüseyin Demirel’di. Kelimeleri tartarak konuşur, başlıkları titizlikle kontrol ederdi. Hep arkamızda, ama yük gibi değil; baba gibi dururdu.

Genel Yayın Yönetmeni ise Ümit Bey. Ciddiyetiyle saygı uyandıran, gerektiğinde kelimenin ruhuna kadar inen bir adam. Onlar bizi şekillendirdiler; Hüseyin’i kalemin hakkını veren bir yazar, beni de yazının ardındaki sessizliğe yönelen biri yapan da belki onlardı.

Altı ay sürdü benim gazetecilik serüvenim. Kısa ama yoğun, suskun ama derin. Hüseyin kalmaya karar verdi. O masada daha çok sabahladı, daha çok satırla boğuştu.

Yıllar sonra onun imzasını taşıyan romanları görünce, hiç şaşırmadım. Çünkü o günlerde bile kelimeye ödenmesi gereken bedelin farkındaydı.

Ben, tayinimi bekleyerek memlekete döndüm. Arkamda daktilo seslerini, demli çayları, Demirel’in başlık düzeltmelerini, Hüseyin’in göz ucuyla yazıya dalışını, kutularda biriken müsveddeleri bıraktım. Ama içimde bir şey kaldı: Gazetecilikten çok bir mektepti orası. Kalemle, sabırla, sükûtla eğitildiğimiz bir mektep.

Şimdi dönüp bakınca, Tasvir Gazetesi’nde geçen o altı ayın bir ömürlük iz olduğunu daha iyi anlıyorum. Eğer sebatı gerektirecek hâller galip gelseydi, üç roman değil yedi-sekiz kitaba imza atardım. (Hikâyelerimle beraber yine de yedi ama...) Kimi kalır, kimi gider; kimi roman yazar, kimi hatıra… Ama aynı masada başlayan hikâyeler, kaderin satır aralarında hep birbirine değmeye devam eder.

ETİKETLER: Ateş Ve Su

NELER SÖYLENDİ?

Website Yorumları

Ravza ZEYBEK

DİĞER YAZILARI İlim Neyi Bilmektir? Bizim çocukları ateşe atan kim? Bulanlar Arayanlardır Rahman ve Rahim Olan Allah’ın Adıyla… Amerikan Rüyası Bitti Düştüğü Yerden Kalkacak Ümmet Özlenen Ramazan Bir Ayet- Bir Kadın- Bir Dizi Gazze Bize Ne Söyler 2 Gazze Bize Ne Söyler (1) Köksüzlük Öksüzlük Mü! Cihad Zulme Karşın Hayat İçindir Câlût’la Savaşa Giderken Hepimiz İmtihan Nehrinden İçmişiz Gönlümün Gördüğü Şehir Semerkand Anadolu İnsanının Feraseti Zor Zamanlar Allah’la Kolay Olur Zararın Neresinden Dönersek Yaklaşan tehlikenin farkına var! Ne Oldu Bu Adamlara? Ne oldu bize? Mübarek Ola Bulanlar Arayanlardir Diriliş Zamanı Ben Şehit Olmak İstiyorum! Reddediyorum! Yine mi 28 şubat! Kimin modası! Bizim Çocukları Ateşe Atan Kim? Ölüm var! Hiç Şaşırmıyorum Ümitlerimiz Ölmeden Bu İşe Bir El Atın… Selamünaleyküm ATEŞ ve SU Buda Geçer Ya Hû Bir Milletin Tekrar Destan Yazması Rahman ve Rahim olan Allah’ın adıyla… Kapımıza Dayanan Tehlike! Mazlumlar seni bekliyor! Modern Dünyanın Mağaraları Söz Allah’ın sözü Söz Allah’ın sözü Bu İşin Vebali Çok Mesele Kadın mı! Resmin Bütününe Bakalım Allah Var Gam Yok! Uygulamalara Kurban Oluyoruz Bizim Çocukları Ateşe Atan Kim? Rahman ve Rahim olan Allah’ın adıyla… Firavun Hala Katlediyor Ya Musa Nerde! Özgürlük Ne İçin? Her Acı Büyütür Bizi… Küfür Tek Millettir Ağzımızın Tadı Yok Artık Allah İle Barış Anadolu’nun Özü Tasavvuftur Sibel Eraslan İçin… Dünyayı Terk Edenler Bize Ne Anlatır Âşurâ Bize Ne Söyler Mazlumun Ümidi Olmuşuz Gençlerimizi Harcamalarına İzin Verme! ‘Mü'minler Ancak Kardeştirler.’ Sevgi Kurban Olur Mu? Ölerek Dirilen Millet İstanbul Sözleşmesi Huzur Vermedi! Irkçıyım…Irkçısın…Irkçıyız… Ramazanı Özümüze Alalım Hayaller gerçek oluyor! Bir Ramen’den Öğrendiğim Tevükkül İmtihanı Mağalarımıza Dönüyoruz Bu yol nereye gider! Vardır Bir Hayır! 8 Mart Ne Ki! Nişanın Tek Adı Kaldı Kıyamet Kopacak! Öz Bilinmezse Özellikler Çıkmaz Meydana Sahipsiz kalan çocuklar! Her şey hakikâti görmekle başlar! Yarın çok geç olabilir! En Büyük Örneğimiz Her çocuk özeldir! Uyuyan dev uyandı artık! Ömür Vakfiyesi Yaklaşan tehlikenin farkına var! Özür dileriz çocuklar! Dost kim? Düşman kim? Keşkesiz Aşklar Cibril Hadisi Üzerine Bulanlar arayanlardır! Bir Milletin Tekrar Destan Yazması Allah’ın boyası ile boyanmak gerek! Nereye bu gidiş nereye kadar? Kutlu bir şehit övülmüş bir şehadet! Sana Yazdım. Düştüğü yerden kalkacak ümmet! Nuh’un Gemisi