Bugün bu cümleyi okuduktan sonra öğle namazına durdum. Namazın ardından ellerimi Rabb’ime açıp dua ederken zihnimde yalnızca bu cümle vardı: Kalbi secde hâlinde olmak… İnsan bazen bir cümlenin üzerinde uzun uzun düşünür. Bazı cümleler okunur ve geçilir, bazıları ise insanın içine dokunur, orada kalır. “Kalbi secde hâlinde olmak” da benim için böyle bir cümle oldu. Secdeyi yalnızca alnın yere değmesi olarak değil, kalbin Rabb’ine teslim olması olarak düşündüm. Çünkü insanın bedeni secde ederken kalbi başka yerlerde dolaşıyorsa, asıl mesele henüz tamamlanmış sayılmaz. Secde, insanın bütün varlığıyla “Ben Senin kulunum.” diyebilmesidir. Belki de hayatın en büyük huzuru, bedenin secdede olduğu kadar kalbin de Rabb’ine yönelmiş olmasıdır.
YAZININ DEVAMI İÇİN TIKLAYINIZ
