Annem

Geçtiğimiz hafta, annemizin vefatına dair yazdığımız köşe yazımızda: ölümün soğuk ve sarsıcı yüzünü Peyami Safa’nın o unutulmaz cümlesiyle karşılamış; vicdanın en derinlerinden gelen o gürültülü dişli seslerine kulak ver

Göç edip gideli yirmi yıl oldu Yakın akrabalar şimdi el oldu

Annemle başladı kara bulutlar Babamla vermedi ara bulutlar Nenemle sinemde yara bulutlar Dünyama hasreti katan sizsiniz Her zaman gözümde tüten sizsiniz

Göç edip gideli yirmi yıl oldu Yakın akrabalar şimdi el oldu Anne senden sonra gözler sel oldu

Annem... 52.10...

Artık dönülmez bir seferdesiniz Giderken izledim üçünüzü de Annem, babam, nenem, makberdesiniz Kalbimde gizledim üçünüzü de

Göç edip gideli yirmi yıl oldu Yakın akrabalar şimdi el oldu

Hz. Meryem validemiz, tüm ruhu kararmış ve cahil bu zevatın karanlık ruh ve cehaletlerinin şiddetinden daha şedîd bir pâklıkla pâktır. O, salihadır, annemizdir, Kur’ân’ın övdüğü, iffet numunesi olarak sunduğudur. Kıyamet

Annem, Aşk Bir Hayal, Umut Yolcuları ve Kurtlar Vadisi gibi dizlerde rol alan ve en son çekimleri Samsun’da devam eden Ölüm Tuzağı filminin kadrosuna katılan Samsunlu Mehmet Aras Samsunlu yazar Adnan Öz’ü ziyaret ederek

Bosna Savaşı sırasında 8 binden fazla Boşnak sivilin Sırp askerler tarafından katledildiği Srebrenitsa Katliamı, üzerinden 25 yıl geçmesine rağmen hala yakın tarihin utanç tablolarından biri olarak tazeliğini koruyor.

Muhterem Müslümanlar! Bir gün Meymûne annemiz Peygamberimize, “Beytu’l-Makdis hakkında bize ne dersin” diye sordu. Allah Rasûlü (s.a.s) şöyle cevap verdi: “Orası mahşer yeridir, dirilişin gerçekleşeceği yerdir. Gidin

Anneleri çalışan küçük çocukların dilinde hep bir “Annem aldı, annemin parası…” cümlelerini duyuyorum. “Annemin parası” diyen birkaç çocuğu konuşturdum.

“Huzursuz bir ortamda büyüdüm. Annemle babam sürekli kavga ediyorlardı ve ikisi de birbirini suçluyordu. Oturup konuşamıyorlar, 'Nasıl daha iyi geçinebiliriz?' diye yollar aramıyorlardı. Evde hep gergin bir hava vardı. B

Alışkanlıkları değiştirmekten bahsederken bundan sonraki satırları anneme refakatçi olarak eşlik ettiğim hastane odasından yazdığımı bilmenizi isterim.

Ne zaman hayatta yenik düşüp ağlayacak olsam; çocukluğumda sokak kavgalarına karışıp, hırpalanmaktan usanarak annemin yanına sığındığımda söylediklerini hatırlarım ve derim ki kendime: “Sakın

Okuldan eve geldiğimde boynumdaki anahtarla kapıyı hiç açmadım. Hatta Babamın bile anahtarı yoktu. Annem evimizin bir parçası gibiydi, hep evdeydi. Her yere birlikte giderdik, zaten öyle çok da gidilecek bir yer yoktu