Başlık, özet ve etiketlerde arandı.
“Bazı anneler vardır, bir evin değil, bir dönemin hafızasıdır… Onlar yalnız çocuk büyütmez, yokluğun içinden bir insanlık inşa ederler. Sessiz sabırlarıyla toprağa bereket, eve huzur, evlatlarının kalbine merhamet bırakırlar. Gittiklerinde yalnız bir insan değil, dualarla örülmüş koca bir çınar uğurlanır…”
Geçtiğimiz hafta, annemizin vefatına dair yazdığımız köşe yazımızda: ölümün soğuk ve sarsıcı yüzünü Peyami Safa’nın o unutulmaz cümlesiyle karşılamış; vicdanın en derinlerinden gelen o gürültülü dişli seslerine kulak vermiştik.
Ben küçük bir çocukken, annemlerin omuzlarına yerleştirilen bir sopanın uçlarına asılmış kovalarla su taşıdıklarını hatırlıyorum. Bazen de mahalleye gelen su tankerlerinden sıraya girip bidonlara su doldurulurdu.
Bağrında yatıyor annemle babam Ömrümün evveli, ahiri Samsun Dünya sürgünümde olurken obam Hayat sınavımın zahiri Samsun
Annemle başladı kara bulutlar Babamla vermedi ara bulutlar Nenemle sinemde yara bulutlar Dünyama hasreti katan sizsiniz Her zaman gözümde tüten sizsiniz
Babaannem yüz dört yaşında vefat etti 1984 senesinde, Hristiyan takvimine göre yüz dört yaşındaydı.
Göç edip gideli yirmi yıl oldu Yakın akrabalar şimdi el oldu Anne senden sonra gözler sel oldu
Merhamet... Şefkat timsali deniz gözlü canım annem. Sırdaşım...
Günlük yaşantınızda birçok kez annemizi, babamızı, eşinizi, evladınızı, kardeşinizi tanıdığınız bir çok arkadaşınızı ararsınız.
"Ben... "Yine... Yorgunum kırgınım ve seni özlediğimde ben hep böyleyim canım annem.
Bir özlemdir anne... Şefkat... Merhamet...
Artık dönülmez bir seferdesiniz Giderken izledim üçünüzü de Annem, babam, nenem, makberdesiniz Kalbimde gizledim üçünüzü de
“..Bugün hava güzel, Bugün içim içime sığmıyor. Annemden mektup aldım,
Annem babamla yitti gözümde fer kalmadı Seller akıp da gitti şu üç günlük dünyada Ümit diyarında dert mutluluğa salmadı Kullar yıkıp da gitti şu üç günlük dünyada
Gazetede şöyle bir ilan çıktı: "Yaşlı ebeveynlerimi 10 bin euro'ya satıyorum. Babam 91 yaşında ve bunama hastası. Annem 89 yaşında, yardımla işlerini yapabiliyor."
Gazetede şöyle bir ilan çıktı: "Yaşlı ebeveynlerimi 10 bin euro'ya satıyorum. Babam 91 yaşında ve bunama hastası. Annem 89 yaşında, yardımla işlerini yapabiliyor."
Hz. Meryem validemiz, tüm ruhu kararmış ve cahil bu zevatın karanlık ruh ve cehaletlerinin şiddetinden daha şedîd bir pâklıkla pâktır. O, salihadır, annemizdir, Kur’ân’ın övdüğü, iffet numunesi olarak sunduğudur. Kıyamete kadar da böyle anılacaktır.
“Allah hâkime ve hekime muhtaç etmesin” temennisini anamızdan çok dinlemişiz. Hâkime düşmemiz hayli sonradır, fakat annemizin hastalıkları bizi hekime muhtaç etmiştir. Şimdi “sosyal güvence” denilen şey bizde külliyen olmadığı için valide hanımı doktor muayenehanelerine taşımak zorunda kalmışızdır.
Annem, Aşk Bir Hayal, Umut Yolcuları ve Kurtlar Vadisi gibi dizlerde rol alan ve en son çekimleri Samsun’da devam eden Ölüm Tuzağı filminin kadrosuna katılan Samsunlu Mehmet Aras Samsunlu yazar Adnan Öz’ü ziyaret ederek bir süre sohbet etti.
Çocuk konuşmaya “anne” diyerek başlar, ilk anneyle cümleler kurar. Düştüğünde, acıktığında, başını bir yere çarptığında hep “anne” diye ağlar. Uyanıp onu evde bulamadığında elbisesine koşar, sarılır, “Nerede annem?” demekten aciz olduğunda sorularını yine “anne” diye sorar.
Yirmi yılı aşkın çok mutlu evliliği olduğunu söyleyen bir hanıma, bu mutluluğu neye borçlusunuz diye sordum. “Akıllı anne-babam olmasına” dedi. Sonra açıkladı. Annem ve babam düğün öncesi bana “Kızım anneni unut derlerse unut, babanı unut derlerse unut fakat gittiğin yerde mutlu olmaya bak dediler.” dedi.
Bosna Savaşı sırasında 8 binden fazla Boşnak sivilin Sırp askerler tarafından katledildiği Srebrenitsa Katliamı, üzerinden 25 yıl geçmesine rağmen hala yakın tarihin utanç tablolarından biri olarak tazeliğini koruyor.
Sınav kaygısıyla baş etmenin yollarını açıklayan Çocuk ve Ergen Psikiyatrisi Uzmanı Dr. Sümeyra Fırat, “Öğrenciler sınava hazırlanmak için ‘gerekli zamanım yok’, ‘annemin babamın emekleri boşa gidecek’ gibi olumsuz düşüncelere odaklanmak yerine, zamanlarını en etkili şekilde nasıl kullanacaklarını hesaplayıp gerçekçi bir çalışma planı yaparak sınav kaygısını yenebilir” dedi.
Muhterem Müslümanlar! Bir gün Meymûne annemiz Peygamberimize, “Beytu’l-Makdis hakkında bize ne dersin” diye sordu. Allah Rasûlü (s.a.s) şöyle cevap verdi: “Orası mahşer yeridir, dirilişin gerçekleşeceği yerdir. Gidin ve orada namaz kılın! Çünkü orada kılınan bir vakit namaz, başka yerde kılınan bin vakit namaz gibidir.” Hz. Meymûne, “Peki oraya gidecek imkân bulamazsam” diye sorunca Resûl-i Ekrem (s.a.s) şöyle buyurdu: “Kandillerinde kullanılmak maksadıyla oraya zeytinyağı gönderirsin. Böyle yapan da oraya gitmiş gibi olur.”
Anneleri çalışan küçük çocukların dilinde hep bir “Annem aldı, annemin parası…” cümlelerini duyuyorum. “Annemin parası” diyen birkaç çocuğu konuşturdum.
Bahtı güzel bir zat anlatıyor diyor ki; Annem bana namaz kılmamı söylediği zaman hep dua ederdi, derdi ki:
“Babam önceden de az konuşuyordu ama konuşuyordu. Şimdi ne söylersek söyleyelim susuyor, konuşmuyor. Çıldıracak gibi oluyorum. Bazen kriz çıkaracak kadar doluyorum, annemi ve diğer kardeşlerimi düşünüp zoraki vazgeçiyorum. Babalar niçin konuşmaz, niçin ağzını açmaz? Dışarıda iş icabı muhatap olduklarıyla konuşabiliyorsa, evde de konuşabilir. Haydi bizi bir tarafa bırakalım, kendisi açısından düşünecek olursak, konuşmamak, evdekilerle bir kelâm edememek, beynini, gönlünü nasıl etkiler? Onu ne susturmuş olabilir? Bu evdekilerin de insan olduğunu ve konuşmak gibi zaruri bir ihtiyacın olduğunu babam unutmuş olabilir mi? Eğer öyleyse, nasıl hatırlatırız? Ben ne yapabilirim? Babam nasıl konuşabilen birisi haline gelebilir?”
“Huzursuz bir ortamda büyüdüm. Annemle babam sürekli kavga ediyorlardı ve ikisi de birbirini suçluyordu. Oturup konuşamıyorlar, 'Nasıl daha iyi geçinebiliriz?' diye yollar aramıyorlardı. Evde hep gergin bir hava vardı. Bazen kavga o kadar artardı ki, kardeşlerimle bir köşeye çekilip korku içinde ağlaşırdık. Annem ve babam birbirlerine sinirlendikçe bize patlıyorlardı. Sonuçta, ortada ezilen bizler olduk. Ne anneden ne babadan sevgi göremedik. Sanki nefes alacak havamızı tüketiyorlardı.
‘Annem öleli iki yıl oldu ve onun ölümünden sonra evim hep dağınık, bir türlü toparlayamıyorum’ diye yakındı genç kadın, ‘sizce neden böyle?’ Yüzünde bulutlanan hüznü doğru okuduysam, sorusunun cevabını bildiğinden emindim. ‘Galiba annenizin gelip bütün o dağınıklığı sizin için toplamasını bekliyorsunuz’ dedim. Mahzun yüzünde ufak bir gülümseme kıvrımı belirdi. Bazen dağılan ruhumuzu dış alemde seyretmek isteriz. Simgesel bir eylemle gideni geri döndürmek, ona yokluğunun ruhumuzda bıraktığı derin boşluğu göstermek isteriz. İnsan, okumaya doyamadığım bir şiir.
“Çocukluğumu hiç yaşayamadım. Annem sürekli eksiğimi bulur, azarlar, 'Bunu senin iyiliğin için yapıyorum' derdi. Hiç bir şeyden memnun olmaz, ne yapsam eleştirirdi. 'Aferin, şunu da güzel yapmışsın' dediğini hiç duymadım. Başkalarının yanında beni küçük düşürecek sözler söylerdi. Kardeşler olarak biz hiç bir şeyi iyi yapamayacağımıza inandık ve kendimizi hiç beğenmedik. Hep başkalarına bakıp, 'Onlar ne güzel yapıyor, biz beceriksiziz' diyorduk. Çünkü annem bizi başka kızlarla kıyaslıyor ve onlar gibi olamadığımız için kendisinin şanssız olduğunu söylüyordu. Beni istemeye gelenlere bile şikâyet ediyordu. 'Ben evlendiğimde asla bu acıları çocuklarıma yaşatmayacağım' diyordum.
Alışkanlıkları değiştirmekten bahsederken bundan sonraki satırları anneme refakatçi olarak eşlik ettiğim hastane odasından yazdığımı bilmenizi isterim.
SAMSUN (AA) - Havza Anadolu Lisesinde düzenlenen meslek tanıtım günlerine katılan Havza Kaymakamı Alper Tanrısever, öğrencilere hedef belirledikten sonra disiplinli ve düzenli çalışmalarını tavsiye ederek, "Annemin hayali benim hedefim oldu
Ne zaman hayatta yenik düşüp ağlayacak olsam; çocukluğumda sokak kavgalarına karışıp, hırpalanmaktan usanarak annemin yanına sığındığımda söylediklerini hatırlarım ve derim ki kendime: “Sakın ağlama yoksa seni bir de ben döverim
Bilim Sanayi ve Teknoloji Bakanı Ergün, ''Organize sanayi bölgelerinde 10 bin 25 kadının, 0–6 yaş grubundaki 6 bin 260 çocuğu bu hizmetten yararlanma imkânına sahip olacak''
Okuldan eve geldiğimde boynumdaki anahtarla kapıyı hiç açmadım. Hatta Babamın bile anahtarı yoktu. Annem evimizin bir parçası gibiydi, hep evdeydi. Her yere birlikte giderdik, zaten öyle çok da gidilecek bir yer yoktu ki.....
