Son zamanlarda mideniz sık sık bulanıyor mu? Sabahları uyanıp o kalabalığın içine karışma fikri bile içinizde derin bir bıkkınlık yaratıyor mu?
Korkmayın, yalnız değilsiniz. Modern dünyanın en sessiz ama en hızlı yayılan pandemisiyle karşı karşıyayız: Düşen insan kalitesi ve buna her gün katlanmak zorunda olanların gizli dramı.
Gittiğimiz her yerde, girdiğimiz her ortamda etrafımızı saran devasa bir samimiyetsizlik bulutu var.
Çıkarların maskelediği dostluklar,Köşe başlarında fısıldanan dedikodular,Sosyal medyada parlatılan ama içi bomboş olan hayatlar...Eskiden "insan sarrafı" olmak bir meziyetti. Şimdilerde ise sadece kimin daha iyi rol yaptığını çözmeye çalışan birer yorgun gözlemciye dönüştük.
En acısı da ne biliyor musunuz? Bu kalitesizliğe, bu yapaylığa her gün katlanmak zorunda olmak.Sabah dokuz, akşam beş... Aynı masayı paylaştığınız, yüzünüze gülüp arkanızdan kuyu kazan o insanlara her gün "Günaydın" demek zorunda kalmanın ruhumuzdan neleri alıp götürdüğünü kimseler konuşmuyor. Sırf hayatımızı idame ettirmek, faturaları ödemek ya da bir düzeni korumak adına her gün bu duygusal toksisiteye maruz kalıyoruz. Tıpkı her gün kirli hava solumak gibi; ciğerlerimiz değil ama ruhumuz yavaş yavaş kararıyor.
Peki ne yapacağız? Bu adaletsiz düzene teslim mi olacağız?
Hayır.
Eğer bu kalabalığın içinde mideniz bulanıyorsa, bu sizin hala sağlıklı ve temiz kalabildiğinizin kanıtıdır. Vücudun zehre verdiği tepkidir bu his. Şimdi yapmamız gereken, o zehre karşı ruhsal bağışıklık sistemimizi devreye sokmak.
Onlara hayatınızın başrolünü vermeyi bırakın. Onları sadece birer "figüran", hayat sahnenizdeki geçici birer "arka plan gürültüsü" olarak görün. İletişiminizi profesyonel bir gri alana çekin; ne çok sıcak, ne çok soğuk. Sadece net. Unutmayın, kalitesiz bir kalabalığın içinde yapay bağlar kurmaktansa, kaliteli bir yalnızlığın içinde doğru zamanı ve doğru insanları beklemek her zaman çok daha asildir.
Mideniz bulanıyorsa sevinin; demek ki hala bir ruhunuz, hala kirletemedikleri değerleriniz var.