Batı, asırlardır dünyaya “medeniyet” dersi verirken, arkasında yakılmış şehirlerin, sömürülmüş halkların, köleleştirilmiş zihinlerin külleriyle oturuyor. “İnsan hakları”, “demokrasi”, “barış” gibi kelimeleri birer maskeye çevirmiş; o maskelerin ardında yatan yüz ise, sömürünün, çıkarın ve zulmün yüzüdür.
Bugün adına “uluslararası sistem” dedikleri şey, Batı’nın asırlar önce kurduğu sömürge düzeninin rafine edilmiş halidir. Salih Mirzabeyoğlu’nun ifadesiyle, “Yeni Dünya Düzeni”, Amerika ve Avrupa’nın patronluğunda, “parya statüsüne mahkûm ettikleri milletleri” yöneten bir hegemonya sistemidir.
Birleşmiş Milletler’in binası, insanlığın adalet hayalinin mezarıdır. Bu örgüt, “uluslararası barış” sloganıyla doğmuş; fakat her zulmü görmezden gelmek, her işgali meşrulaştırmak için büyümüştür.
Filistin’deki çocuklar bombalar altında can verirken, BM’nin duvarlarında yankılanan tek şey “kınama” sesidir. Veto hakkı olan beş ülke, insanlığın kaderini beş parmağa hapsetmiştir. “Eşit egemen devletler” masalının ardında, Batı’nın egemenliği vardır. Bu, adalet değil, adaletin temsili üzerinden yapılan bir sömürüdür.
BM’nin “barış gücü” askerleri, mazlum coğrafyalarda “insanlık dersi” vermeye değil, Batı’nın çıkarlarını korumaya gönderilir. Manda sisteminin adı değişmiştir; ama ruhu hâlâ aynıdır. “Milletler Cemiyeti”nin maskesi düşmüştür; “Birleşmiş Milletler” aynı yalanı daha iyi söylemek için kurulmuştur.
Batı’nın ikiyüzlülüğü en çıplak biçimde NATO’da görünür. Kuruluşunda “savunma ittifakı” yazan bu örgüt, her saldırısını “barış operasyonu” diye pazarlamıştır. Yugoslavya’da bombalar “demokrasi” adına yağmış, Afganistan’da işgal “özgürlük” adına yapılmış, Irak’ta milyonlarca insan “barışın maliyeti” diye öldürülmüştür.
NATO, askeri bir ittifaktan çok, Batı kapitalizminin askeri koludur. Amerika ve Avrupa, kendi ekonomik çıkarlarını “güvenlik tehdidi” kılığına sokar; kendi saldırganlıklarını “insan haklarını koruma görevi” gibi sunar.
Bu sistemde, Türkiye gibi ülkeler “ortak” değil, piyonudur. Kendi askerini Batı’nın çıkarı için cepheye sür, ama kendi topraklarında bağımsız bir adım at — o zaman “diktatör”, “otoriter rejim”, “insan hakları ihlalcisi” olursun!
Avrupa Birliği, Batı’nın “birleşmiş menfaatleri”dir. Ortak değerlerden değil, ortak korkulardan doğmuştur. Korkuları ise, “İslam’ın yeniden dirilmesi”dir.
Batı, yüzyıllardır İslam dünyasını, bir türlü ölmeyen bir ruh tehlikesi olarak görür. Bu yüzden, Türkiye’ye AB kapısını hep aralık bırakır: içeri girse ölür, dışarıda kalsa süründürülür.
AB’nin “insan hakları” diye dayattığı şey, aslında insanın ruhunu yok etme projesidir. İmanını, kimliğini, aile yapını, ahlâkını terk edersen seni “uygar” sayar. Aksi halde “geri kalmış”, “uyumsuz”, “tehlikeli”sin.
Batı, maddeyi büyütüp ruhu öldürmüştür. Bilimi tanrılaştırmış, insanı makineleştirmiş, kalbi sistemden kovmuştur. Mirzabeyoğlu’nun dediği gibi, “güçlünün medeniyetini dayatan himaye”nin adı Batı’dır; sömürdüğü milletlere “medeniyet dersi” vermek için onları önce cahilleştirir, sonra “medenileştirir.”
Bugün Batı’nın üniversiteleri bilgiyle doludur, ama hikmetten boştur. Teknolojisi ileridir, ama insanlığı geridir. “Hakikat”i öldürmüş, yerine “fayda”yı koymuştur. “Doğru nedir?” sorusunun yerine “işe yarayan nedir?” sorusunu geçirmiştir. Bu yüzden Batı, hem akıllı hem hasta bir uygarlıktır.
Dünya, Batı’nın ikiyüzlülüğünden yorulmuştur. İnsanlık, “güç” merkezli değil, “hakikat” merkezli bir nizam arıyor.
Mirzabeyoğlu’nun Başyücelik Devleti fikri, işte bu arayışa cevaptır: Ruhun merkeze alındığı, adaletin ölçü, hikmetin yasa olduğu bir dünya düzeni. Batı’nın yalanlarını “medeniyet” diye pazarladığı çağda, bu fikir, insanlığın son sığınağıdır.
---
Batı’nın ikiyüzlülüğü, kendi kutsalına taparken başkasının mabedini bombalamasıdır.
Ve bu ikiyüzlülük, artık sadece Doğu’yu değil, Batı’nın kendi insanını da esir almıştır.
Gerçek kurtuluş, bu yalan medeniyetin yıkılıp hakikatin medeniyetinin, yani İslâm’ın ruh kökünden doğan Başyücelik nizamının kurulmasıyladır.