Bazen durup kendimize sormamız gerekir. Nerede kaybettik? Ne zaman savrulduk? Hangi kavşakta yönümüzü şaşırdık?
Hayatı Tevhid ve Cihat bilinciyle anlamlandıran insan, aslında tek bir hakikatin etrafında yaşar. Yalnız Allah’a yönelmek ve yalnız O’ndan korkmak. İşte dinin özü de, omurgası da budur. Ne var ki, tarih boyunca bu saf inanç bulanmış, Tevhid’in berraklığına insan eliyle gölgeler düşürülmüştür.
Bugün İslam ümmetinin içine düştüğü parçalanmışlık hali tesadüf değildir. Fırkalar, mezhepler, tarikatlar, ideolojiler ve siyasi kamplaşmalar… Her biri bir parça koparmış; ümmetin birliğini zayıflatmış, direncini kırmıştır. Kur’an’ın etrafında birleşmesi gerekenler, ne yazık ki kendi dar kalıplarının etrafında kümelenmiştir.
Oysa çözüm, karmaşık değildir. Bilakis son derece açıktır. Dinin kaynağını yeniden Allah’ın kitabına teslim etmek. Kur’an’dan onay almayan her söz, her yorum, her rivayet sorgulanmalı; hakikat, kaynağından öğrenilmelidir. Çünkü İslam’ın kaynağı Allah’tır, örnek uygulayıcısı ise O’nun Resulü Hz. Muhammed (s.a v)'dır. Gerçek teslimiyet de burada başlar.
Tarih, bize sadece bilgi vermez, aynı zamanda yol gösterir.
Düşünün… Önünüzde azgın dalgalarıyla Kızıldeniz, arkanızda ise ölüm kusan bir ordu. Kaçacak yer yok, sığınacak kapı yok. İşte tam o anda bir topluluk paniğe kapılıyor, suçlamaya başlıyor:
"Ey Musa! Bizi bu hale sen getirdin!?”
Ama bir peygamberin diliyle çıkan tek bir cümle, bütün korkuları yerle bir ediyor.
"Endişelenmeyin! Rabb’im benimledir. Bana mutlaka bir yol gösterecektir."
İşte iman budur. İşte teslimiyet budur. Ve işte mucizenin başladığı yer tam da burasıdır!
Aynı hakikati başka bir sahnede de görürüz. Ateşe atılan Hz. İbrahim (a.s) de… O alevlerin ortasında bile sarsılmadı. Çünkü biliyordu. "Allah bana yeter!" Bu söz, ateşi yakmayan bir serinliğe dönüştürdü.
Ve Allah Resulü Hz. Muhammed (s.a.v)... Uhud’da yaralanırken, Taif’te taşlanırken, karısına zina iftirası atılırken, hayatının en ağır imtihanlarından geçerken… O’nun sığınağı neydi? Hangi karanlık onu yutabildi? Hiçbiri. Çünkü O, sarsılmaz bir teslimiyetin temsilcisiydi.
Bugün bizim eksikliğimiz de tam olarak burada başlıyor. Bilgi çok, söz çok, iddia çok… Ama teslimiyet az. Güven az. Tevhid bilinci zayıf.
Yeniden diriliş, işte bu noktada mümkündür.
Ne sloganlarla, ne tartışmalarla ve ne de ayrışmalarla…
Yalnızca hakikate dönüşle...
Yalnızca Kur’an’a yönelişle...
Yalnızca, "Rabbim benimledir” diyebilecek bir imanla…
Çünkü diriliş, dışarıda değil; insanın kalbinde başlar.
... Ve
Kan, utanç ve diriliş...
Dünya bugün, akan kan karşısında büyük bir utançla yüzleşiyor. Ne acıdır ki, bu kan Müslümanların kanı olunca susan, görmezden gelen ve hatta bundan memnuniyet duyan bir düzenle karşı karşıyayız. Ancak tarih bize şunu öğretmiştir. Zulüm arttıkça diriliş de yaklaşır. Bu acılar, bir gün ümmetin yeniden silkinişine vesile olacaktır inşaallah...
Bugün 1.8 milyarlık İslam alemi, birkaç yöneticiyle sınırlı değildir. Sessiz görünen bu kalabalık, aslında derin bir öfke ve uyanışın eşiğindedir. Ne var ki, en büyük zaafımız birlikten uzak oluşumuzdur. Ortak hareket edemeyen, parçalanmış bir yapı; dış müdahalelere açık hale gelmiş, kendi içinde de zayıflamıştır.
Tarihi kırılma noktalarına baktığımızda, halifeliğin kaldırılmasıyla İslam dünyasının liderlik mekanizmasının çöktüğünü görürüz. Adeta kafası koparılmış... Ardından gelen dağınıklık, ümmeti hem siyasi ve hem de fikri olarak savunmasız bırakmıştır. Buna bir de bid’atler, hurafeler ve öz kaynaktan uzaklaşma eklenince; Kur’an merkezli bir bilinç yerini parçalanmış anlayışlara bırakmıştır.
Bugün karşı karşıya olduğumuz tablo sadece dış güçlerin eseri değildir. İçerideki işbirlikçiler, menfaat uğruna değerlerini terk edenler ve ilimden uzaklaşan toplumlar da bu çöküşte pay sahibidir. Zenginlik rehavete, rehavet ise geri kalmışlığa dönüşmüştür. Bilim, teknoloji ve üretimden uzak kalan toplumlar, caydırıcı güçlerini de kaybetmiştir.
Öte yandan küresel sistem, adalet dağıtması gereken güçlerin zulüm üretmesiyle daha da karanlık bir hal almıştır. Gazze’de yaşanan insanlık dramı bunun en açık örneğidir. Buna rağmen sosyal medya yüzeyselliğine hapsolmuş bir bilinç, acının derinliğini kavramaktan uzaktır.
Tüm bu karanlık tabloya rağmen umut vardır. Tarih boyunca hiçbir zulüm ebedi olmamıştır. Son yaşanan gelişmeler, "yenilmez" sanılan güçlerin de sarsılabileceğini göstermiştir. Bu, sadece askeri bir olay değil, aynı zamanda psikolojik bir kırılmadır.
Ancak asıl mesele şudur: Diriliş, sadece öfkeyle değil; bilinçle, birlikle ve hakikate dönüşle mümkündür. İslam dünyasının yeniden ayağa kalkması, İslam’ı bir hayat nizamı olarak yeniden kavramasından geçmektedir. Aksi halde her tepki, yeni bir dağınıklığa dönüşür.
Bugün en büyük görev; tefrikayı değil vahdeti, nefreti değil adaleti, cehaleti değil ilmi büyütmektir. Çünkü bu ümmet ya yeniden dirilecek ya da parçalanmışlığın bedelini ödemeye devam edecektir.
Ve unutulmamalıdır ki, zulüm ne kadar büyürse büyüsün, hakikat eninde sonunda galip gelecektir.
Ve Trump da Netenyahu da ebediyyen lanetlenecektir. Son cümlemin bu zalimlere ve bu zalimleri destekleyenlere lanet ile bitmesi bir tesellimdir benim...
Saygılarımla...