Metan gazı!
Metan gazı!
Metan gazı!
Ne metan gazıymış be!
19 vatan evladı gazdan etkilendi,
12 yiğit Mehmetçik şehit oldu.
Bir mağaranın soğuk karanlığında toprağa düştüler…
İçimiz yanıyor.
Resmî açıklamalar, ekranlara düşen başlıklar, sosyal medyadan yayılan hazır kalıp taziye mesajları…
Hepsinde aynı kelime yankılanıyor: “Metan gazı.”
Ama bu kelime artık bir şeyi açıklamıyor.
Tam tersine, sanki bir şeyleri örtüyor.
Acının, şaşkınlığın ve cevapsız soruların üzerini örten kalın bir perde gibi duruyor orada: Metan gazı.
Herkesin dilinde bu ifade var.
Ama kimse sormuyor:
O mağarada ne oluyordu?
Askerler neden oradaydı?
Bu bir doğa gezisi değildi.
Bu bir mağara keşfi hiç değildi.
Bu, PKK terör örgütüne karşı yürütülen Pençe-Kilit Harekâtının bir parçasıydı.
O mağaralar, yıllarca teröristlerin sığınak olarak kullandığı karargâhlardı.
O tepeler, daha önce şehit düşen ama naaşına ulaşılamayan Mehmetçiklerin izini taşıyordu.
Şimdi kalkıp da bu kaybı sadece bir “gaz kazası”na indirgemek de ne demek?
Yok öyle bir şey!
PKK adı geçmeyen, “terör örgütü” ifadesinden özenle kaçınılan açıklamaları görünce, insan üzülmenin ötesinde öfkeleniyor!
Drone çarptı,
Araç devrildi,
Yıldırım düştü,
Şimdi de metan gazı!
Ama dikkat edin:
Hepsi Pençe-Kilit Harekâtı bölgesinde yaşandı.
Hepsi, PKK’ya karşı yürütülen operasyonlar sırasında meydana geldi.
Ve hepsi, teknik birer “kaza”ya mı indirgenmeye çalışıldı?
Oysa şehitlerimiz,
hain ve bölücü terör örgütü PKK ile mücadele ederken şehit oldular!
Acımız çok büyük.
Ama bazı açıklamalarda, şehitlerimizin şahadetlerini “teknik kaza” gibi gösterip yumuşatma ya da sıradanlaştırma çabaları karşısında öfkemiz daha da büyüyor.
Bu millet,
evladını kolay kolay feda etmez.
Ve feda ettiyse de, onun aziz hatırasını hiçbir kelime oyununa kurban etmez!
Pençe-Kilit Harekâtı’nda şehit düşen kahraman Mehmetçiklerimize Allah’tan rahmet, milletimize başsağlığı diliyorum.
Yaralı askerlerimize acil şifalar temenni ediyorum.
Vatan size minnettar.
Mekânınız cennet olsun, yiğitler!