Yazarımız Ahmet Doğan İlbey Kahramanmaraş’da Deprem Şehidi Oldu!
Akasyamhaber köşe yazarı Ahmet Doğan İlbey, depremin merkez üssü Kahramanmaraş’ta eşi Hatice Doğan depremde apartmanlarının yıkılması sonucu enkaz altında kalarak şehit oldu.
Başlık, özet ve etiketlerde arandı.
Akasyamhaber köşe yazarı Ahmet Doğan İlbey, depremin merkez üssü Kahramanmaraş’ta eşi Hatice Doğan depremde apartmanlarının yıkılması sonucu enkaz altında kalarak şehit oldu.
İstiklâl Marşı’nın esası Hakk’a tapan millettir. “Bu ezanlar ki şehadetleri dînin temeli” mısraının fikri ile Kemalist Cumhuriyetin lâdinî inkılâplarının uyuşmadığını bir kez daha belirtelim. Millî Mücadele’de Türk milletinin şahsında bütün Müslümanların kimliğini ifade eden bu mısra, millet değerlerine karşı düşmanca inkılâplar yapan lâdinî Kemalist Cumhuriyet rejimiyle aynı fikri ve gayeyi paylaşmıyor.
Şairlerin sultanı ve büyük atası Fuzûlî, “aşk imiş her ne var âlemde / ilim bir kıyl ü kâl imiş ancak” diyerek, maddî, yâni “beden” şehrinden el etek çekip aşk ve muhabbet diliyle inşa ettiği dil şehrinde yaşadı. Selâmını rüşvet değildir diye almayan, kendi ifadesiyle “buruşuk suratlıların” şehrini, tasavvufî mânasıyla “beden” ülkesini değil, âşıkların mâşukların bir arada yaşadığı dil şehrini tercih etti.
Ağır kitap yârânından bahsetmek icap ettiğinde daha dokuz yaşındayken kitap sevdasına düşen ve ölünceye kadar da bu sevdasını sürdüren Ali Emîrî Efendi (l854-l924) ile başlamak hürmet gereğidir.
Korona günlerinde kitaplarla ahbaplığımız daha sıkı sürerken, bu kez elektronik bir kitap geldi adresimize. Tam adı “Farklı Boyutlarıyla Sosyal Problemler-Sosyal Politikalar Ekseninde Multidisiplinler Yaklaşımlar” olan mufassal ve muhtevalı bu kitabı KSÜ’de öğretim üyesi olan dostumuz Mehmet Yılmaz göndermiş.
İşbu yazı en son kanlı 15 Temmuz darbesinin faili olan kurtlaşan nekrofil generallerin ruh ve beyin teşhisidir. Devlet ve milletimizin mümtaz paşaları bu yazıdan âzadedir ve Batı’dan alınma general kelimesi onlara yabancıdır.
27 Aralık 1936, Mehmed Âkif’in vefat ettiği tarihtir. Âkif’in cenazesinde Altı Ok Cumhuriyeti’nin lâdinî inkılâpçı resmî zevatı, bir başka ifadeyle İstiklâl Savaşı’nda ona irşad vazifesi verip sonra “mürteci” diyen Kemalist şefler yoktu. Ne gam! Tabutuna ay yıldızlı bayrağı sardırmayan Atatürkçü güruhun lâdinî vicdanlarına karşı, “Hakk’a tapan milletin” mensuplarıyla Asım’ın Nesli vardı.
Chp’li bir çocuğa verilen kadersiz ve talihsiz İstanbul Büyük Şehir Belediyesi’nin Hazret-i Mevlânâ’nın vefat yıldönümü dolayısıyla düzenlediği Şeb-i Arus töreninde kadın erkek karışık bir şekilde sözde semâ ayini yapılmış. Rezalet bununla bitmiyor; Naat-ı Şerif, âyin ve Kur’ân-ı Kerîm tilaveti Türkçe okunmuş…
1931 yılında Türkiye’de tarihî evrak ve belgelerle dolu arşiv katliamı yaşandı. Altı asırlık Osmanlı Türk kültürüne ait hazine değerinde belgelerin Bulgaristan’a yok pahasına satılmasıydı bu katliamın adı. Kemalist İsmet İnönü Hükümeti’nin tâlimatıyla İstanbul Defterdarlığı Hazine Dairesi’ndeki 400 sandık tarihî evrakların Bulgaristan’a satıldığını gazetelerden duyan ağır kitap âşığı Muallim Cevdet birkaç dostuyla Sirkeci tren garına gider. Garın koridorlarına yayılmış balya balya tarihî belgeler, defterler esir kampına götürülmeyi bekleyen güzide insanlar gibi duruyordu.
“Çağdaş İslâm” adı altında İslâmiyetin içini boşaltmakla görevli laikçi, Kemalist ve liberal ilâhiyatçılar yazı ve konuşmalarında daima şu girizgâhı yaparlar: “Atatürk ve kurduğu cumhuriyet...” Kemalist cumhuriyetin sözcülüğünü yapan ilâhiyatçıların başı Şemsettin Günaltay’a Tek Parti Dönemi şeflerinin tâlimatıyla Başbakanlık dahi yaptırıldığı malûm. İkiden fazla yüzü olan bu zat, kurtlarla bir olup kuzuyu yiyen, sonra da çobanla oturup ağlayan bir münâfıktan daha öte İslâm’ı seküleştirme sürecinde Kemalist cumhuriyetin baş ilâhiyatçılarındandı.
Kemalist ilâhiyatçılığın elebaşlarından ve protestan-laikçi İslâm ilâhiyatçısı bir Yaşar Nuri vardı. Abdülhâkim Arvasi Hazretleri, Bediüzzaman Hazretleri, Süleyman H. Tunahan Hazretleri, M. Zahit Kotku Hazretleri, Muhammet Raşit Erol Hazretleri gibi Türkiye’de Müslümanların kanaat önderi olan ve cemiyetin manevî damarlarında dolaşan zatlar hakkında tek cümle yazdığı vâki değildir. Çünkü Kemalist ilâhiyatçılık görevi bunları yazmasına mânidir.
İslâm’ın bayraktarı asil ülke Türkiye’de türlü ekollere mensup ilâhiyatçı bunalımı yaşanıyor. Ekonomik kriz gibi bir şey bu… Kamplara ayrılmış, yâni bölünmüş farklı zihniyette ilâhiyatçıların çoğalmasının bir mesele olduğu açık. Kur’ân-ı Kerim’i insana ait zihnî ve hissî bir tecrübe olarak gören “tarihselci” ilâhiyatçılar var. Kur’ân-ı Kerim’in ahkâmlarını nüzul ettiği dönemin meselelerinin çözümü olarak gören ilâhiyatçılar var. Seküler, ilerlemeci İslâm anlayışına sahip “Ankara Okulu” sıfatıyla anılan “Fazlurrahmancı” ilâhiyatçılar bir başka püsküllü belâ.
Türküler eşliğinde, türkülerin gücüyle yazı yazmanın vecdini yaşadınız mı hiç? Bu dünyaya eyvallah etmemek ve vecdin en katışıksız mânevî gücünü yaşamak için günde bin miligramlık birkaç türkü dinlemek lâzım. Uydurma olmayan, modernlerin ve lümpenlerin elinde asaletini kaybetmeyen her türkü yüreğimize ve dimağımıza güç verir.
Korku ve evham veren şu korona günlerinde kalbinizi ve dimağınızı ferah tutmak ve mânen güçlü olmak istiyorsanız tasavvuf ve tekke kaynaklı türküler dinleyiniz. Hangi ülkenin mûsikisi, türkülerimiz kadar ezgi zevkinin üstünlüğü yanında dinî bir vecibeyi gönül dilinden terennüm edebilir? “Şu mübarek günde küsmek olur mu / Uzat ellerini bayramlaşalım / Tanrı selâmını kesmek olur mu / Uzat ellerini bayramlaşalım.”
Modernlerin dostu yoktur, “partner”leri, yâni ruhsuz hayatlarının ortakları vardır. “Tanrılarından” koptuklarından bu yana dostluğu ve dost olmayı unuttular. Ulvî olanı terk ettikleri içindir ki modernler birbirlerine dost değildir. Homoekonomikus, yâni ekonomik insan anlayışıyla bir aradadırlar.
Ölüm hakkında Müslümanın tereddüdü olmaz. Amma ki insanoğlu ölüme inansa da, bir yakının, bir dostunun vefatı karşısında bir şaşkınlık yaşar, bir “vay” çeker, dertlenir, ölen kişiyle olan hâtıraları gözlerine ve diline yürür. Ardından bir “vay” daha çeker. Bugün böyle duygular yaşadım.
Bir insanın, milletine mensubiyet şuurunu öğrenmek için “ataların kimlerdir?” diye sorunuz. Eğer ısrarla Kamalist şefleri ata sayıyorsa o kişinin Müslüman Türk milletine aidiyeti zayıftır. Bir insanın aynası tercih ettiği atalarıdır. Kendini onlarda görür. “Atalarım dediği” şahsiyetler insanın zihniyetini ele verir. Müslüman Türkler menkıbevî şahsiyetlere, dervişlere, âlimlere, ululara ve cemiyet içinde itibar sahibi büyüklere ata unvanı verirler. Korkut Ata, Zengi Ata, Sâhib Ata, Mansur Ata gibi... Atanın bir mânası da ceddir. Çoğul ifadesi ecdat. 12. yüzyıla doğru Türk mutasavvıflarınca terbiye eden, edep öğreten, yol gösteren şeyh, pîr ve halife mânasında da kullanılmıştır.
Herkesin gönlünde ve dimağında yer alan kahramanları vardır. Fakîrin yakın dönem kahramanları arasında Medine Müdafîi Fahreddin Paşa, Necip Fazıl, âmâ üstad Cemil Meriç, Ali Yurtgezen hoca ve bu nâçiz yazının mevzu olan Osman Yüksel Serdengeçti vardır. Serdengeçti’nin kahramanları da Yunus Emre’dir, Mehmed Âkif’tir. 1917’de Akseki’de doğmuştur. Asıl adı Osman Zeki Yüksel’dir.
19. Asrın başında yaşayan Kaşgar Türklerinden Nasrullah Ali Kaşgarî (milâdî:1800-1860) adlı aksakalın öğütlerinden derlenip “Kaşgarlı Aksakaldan Öğütler” adıyla neşredilen kitaptan okuduğum anıtmezar risâlesini, milletini seven devlet adamlarının millî şuurunu uyanık tutacağına inandığım için Türk-İslâm âlemi istifade eylesin, diye sadeleştirerek hülâsa ettim. Aksakal anlatıyor:
Bâzı tecrübelere bakıldığında Cumhuriyet, cumhurun hâkim olduğu rey ve esaslara göre idarecilerinin belirlendiği, istibdat ve oligarşinin en az hükümferma olabileceği bir rejimdir. Âmenna.
Makamından dolayı herkesin tanıdığı emekli bir general Nâzım Hikmet’e mersiye yazmış. Acıklı mı acıklı, duygulu mu duygulu bir mersiye. Mersiye, ölen birisinin ardından yazılan ağıt, şiir… Türk devletinin ve dîninin düşmanı Nâzım’a mersiye yazmak, o yaştan sonra neden icap etmiş, aklına nasıl düşmüş? Televizyonda Nâzım’ın hayatını ve şiirlerini çok geç tanıdığı için kendinden utandığını söylerken yüzündeki mahcubiyeti görmeliydiniz. Yazdığı mersiyeyi okuyuşu, utangaç ilkokul çocuklarının “Atam sen rahat uyu / yolcusuyuz biz hürriyetin /Atam sen rahat uyu / bekçisiyiz cumhuriyetin” diye başlayan şiir okumalarına benziyordu:
Bahaettin Karakoç, anadan doğma şairdir. Sonradan olmuş bir şair değildir. Kendi ifadesiyle “Kâlübelâdan beri muhacirim ben / Her nereye gitsem Ensar karşıladı / Bir at, bir kurt, bir yılan anladı da / Kendi cinsimden olanlar anlamadı / Omuz vurup geçenlerin açtığı yara / Kevgire çevirdi sevdalı yüreğimi / Ey Sevgili / Ne zaman darda kaldımsa / Hep sana yazdım arzuhalimi / Hep sen yetiştin imdada / / Bir kabir kapısının ağzında / Ne bir Münker, ne bir Nekir’im ben.”
İktidarın, Türkiye’de son yüz yılın en azami yol, tünel, inşaat, baraj, gölet ve iktisadî hamleler yaptığını kimse inkâr edemez. Fakat iktidarın temelli bir kültür ve insan politikası oluşturamadığı acı bir gerçek. Kültürde popülizme, yâni kolaycılığa kaçtı. Kültürün sathi tarafıyla uğraşıp popülist bir görüntü verdi. Hedef tayin ettiği toplumu ve insan tipini dipten derinden kuşatan, inşa eden bir kültür ve eğitim politikası geliştiremedi ve hayata geçiremedi. Modern ve seküler usullerle güya Türk İslâm kültürümüzü taşımaya çalıştı. İddia ettiği kararlılığı “reel politik” rüzgârlarda gevşetince, insan ve toplumu millî değerlerle kuşatamadı. Modernizmin kıskacındaki insan böylesine gevşek bir kültür politikası karşısında dirençli olamıyor, dolayısıyla millî ve yerli ölçüleri ne bağlılığını kaybediyor.
Atatürkçü Cumhuriyet Batılılaşmasının hedef tayin ettiği Avrupa modernleşmesinin neticesi olarak Türkiye’de toplum ve devlet düzeninin sekülerleşmesi mukaddesatçı-muhafazakâr iktidara rağmen ilerlemeye devam ediyor.
Şöhretli tarihçi İlber Ortaylı 21 Eylül 2020 tarihli Cumhuriyet gazetesindeki mülâkatında Türk milliyetçiliğinin Nihal Atsız, Orhan Şaik gibi laik yapılı, dinle tarikatla ilgisi olmayan adamların elinden çıkıyor, İslâmcıların arasına kaymaya başlıyor. Yâni kasabalılaşıyor. Bugünkü Türk milliyetçiliği fevkalâde kasabalı milliyetçiliktir. Milliyetçilik tamamen kasabaların geleneksel İslâm, geleneksel düşünce, geleneksel yaşam kalıplarına sığınan kasaba milliyetçiliği kimseyi tatmin etmez…” diyerek hayıflanmış.
Âmâ üstad Cemil Meriç “Bu Ülkesi”inde “Cehenneme dönen yol sola bükülür” diyordu. Ona göre, “Sol, Latince’de meş’um, eski Almanca’da eğri demek. Hudutlarımıza salgın bir hastalık gibi girer sol, ârazı (belirtiler) meçhul bir hastalık. Büyüden meş’um, bedduadan netameli bir kelime. Sol’un halk vicdanında yarattığı tedâiler; casusluk, darağaçları, Moskova…”
Kemalist inkılâpçıların Türkçe’yi İslâm mâzisinden koparma operasyonu olan “Türk Dil Bayramı” kutlandı yine. 1932’den bu yana Türkçe’nin gerçek bayramı olmayan “Türk Dil Bayramı” iktidarlar, Atatürkçü aydın ve zümreler tarafından sevinçle kutlanıyor. Türkçe’ye ihânet eden, soykırıma tâbi tutan dil bayramını bugünkü iktidar da kutlamış. Hayret!
Tasavvuf edebiyatımızda cennet kuşu olarak da adlandırılan hümâ, yedi kat göğün üzerinde dolaşması, Allah katına kadar gidip gelen yâni mânevî âlemden haber getiren kuş olması sebebiyle erişilemeyecek ulvî yüksekliğin sembolüdür. Yüreğimizi alıp mâveraya kanatlandıran Hümâ Kuşu türküsünü hatırlayın:
Zihnî ve maddî hayatımız modernizmin işgaline uğramadan önce mektuplaşırdık, dostlar birbirine mektup yazarlardı. Arz-ı hâl, gönül şikâyetleri, hasret giderme mektupları gibi türlü mektuplar vardı. Bundandır ki eskiden mürşidler, dervişler, şairler, edipler ve cümle münevveran birbiriyle mektuplaşırlardı. Manzum ve mensur mektupların edebî değerine doyum olmazdı. Mektuba alan kişiye şifa verirdi.
Millî değerlerine, mukaddesatına, asırlardır tarihten taşıdığı aile yapısı geleneğine bağlılıkta son derece hassas ve dirençli olan milletimizin tepkilerine sebep olan İstanbul Sözleşmesi'nin vereceği zararlar hakkında birçok münevver ve sivil kuruluş tarafından görüşler bildirildi. Aşağıda hülâsa ettiğim “Kültürel Kapitülasyona Hayır / İstanbul Sözleşmesine Reddiye” başlığı altında yazılmış metin bugüne kadar bu meseleye dair en ihatalı ve muhtevalı bir metindir.
Etrafımız tuzaklarla dolu. Neonlu tabelalar ve aldatıcı ışıklarla donatılmış caddelere çıktığınızda nefsinize hâkim olun. Her adımda “İhtiyaç tuzağına” düşebilirsiniz.
Dost ve dostluk mektupları yazan ve okuyan kaldı mı bilmiyorum? Ruhsuz ve kalpsiz modern seküler hayatın dişlileri arasına sıkışan, dijital ve görsel hayatın zehirli büyüsüne kapılıp dost ve dostluğu unutan insan, dost ve dostluk üzerine yazılmış mektupların mânevî lezzetini, şifa verici gücünü bilmez. Bu duygu ve düşüncelerle, yüreği hâlâ “dost” diye atan, gönlü hâlâ “dost” diye yananlar için şifa niyetine bir mektup paylaşmak istiyorum.
Eşref-i mahlûkat: Mahlûkatın en eşrefi, yaradılmışların en şereflisi insan. Eşref-i mahlûkatın muhalifi esfel-i sâfilin; yaratılmışların en kötüsü, aşağıların aşağısı… Modern zamanlarda bu menfî sıfatın bir şeriki zuhur etti ki Avrupa menşelidir; Homoekonomikus, yâni ekonomik insan… Hayata ekonomi ve para gözüyle bakan. Tercihlerini kendi maddî faydasını gözeterek yapan, bencil ve sınırsız istekleri olan…
Dostluk nazdır biraz. Vefadır, hâl hatırdır, arayıp sormaktır. Bir tenhada, bir çayhâne duldasında hasretle çay içmektir, bir gece yarısı bir elektrik direğinin altında buluşup halleşmektir. Dildaşlıktır bunun adı. Birbiriyle dost olanlar dilini konuşanları arar ve özlerler. İnsan aylar geçer de dilini bildiği, dildaşı olduğu dostunu aramaz mı?
Kanlı ve menfur 15 Temmuz darbecilerinin hesap edemedikleri üç şey vardı: Selâ, ezan ve millet. Üçü de din-i İslâm’dan neşet eden mefhum ve vecibe…
Ayasofya’yı Bizans Müzesi yapan Kemalist Cumhuriyetin yüz çivisinden bir çekildi nihayet. Kemalizm’in bir çivisini çekip atmak, Kemalist inkılâplardan canı yanan, millî değerleri reddedilen, ezan-ı Muhammedîsi “Tanrı uludur…” şeklinde okutulan mazlum milleti sevindirdi, fakat yüreğini soğutmadı.
Ayasofya’nın seksen altı yıllık esaret zinciri nihayet kırıldı. Ayasofya’yı esaretten kurtarmak, varlığının ve meşruiyetinin gerekçelerinden biri olan devlet ve hükümet nihayet hamle yaptı. Türk devletinin hâkimiyet şartlarından biri olan Ayasofya câmi kimliğine kavuştu yeniden.
İlm-i-hâl bilgisinin ardından her Müslümanın okuması gereken, Ali Yurtgezen hocanın Semerkand Yayınlarından çıkan “Evin Mahremi Olmak-Beyit Şerhleri” kitabında Osmanlı asırlarının irfanını manzum dile döken derviş meşrep Dîvan şairlerinin beyitleri şerh ediliyor ve her şerh bir başka hâl üzere gönül tâlimi yaptırıyor.
Modern, yâni barbar ve bâtıl şehirlerin hâkimiyet ve saldırılarından insanlığımızı kaybetmek üzere olduğumuz bugün, Fârâbî’nin El-Medinetü’l-Fâzıla (Millî Eğitim Yay.) adlı kitabında anlattığı “fâzıl şehir”i, yâni erdemli şehri öğrenmeye, bu vasıflara sahip şehirde yaşamaya ne kadar ihtiyacımız var.
Kemalizm’den, yâni Atatürkçülükten (bu iki kavram ayrıdır diyenler yanılıyorlar), Batılılaşmadan, sekülerlikten, oryantalizmden, çok kültürlülükten kurtarılmış millî kültür bakanlığının rüyasını görüyoruz. Bu rüya elbet bir gün gerçekleşecek.
“Kent”i şehirle karıştıran ve mekân dâvamızı anlamayan kafası karışık olanlar için evvel emirde belirtelim; modern dünyalıları ürettiği kentle Müslüman ceddimizin inşa ettiği, kimlik ve ruh verdiği şehir arasında mahiyet farkı var. Birbirinin zıddı ve hasmıdır. Şehir yerli ve millî, yâni Müslüman tasavvurundan doğmuş mekân… Kent Batılı, Frenk, yâni gayr-ı müslim tasavvurunun mekânı…
Frenkleşmeye özendiğimiz, Batılılaşmayı taklit ettiğimiz mağlûbiyet yıllarından bu yana câhil şehirlerde yaşıyoruz. Muazzez medeniyetimizin erdemli şehirlerinde âsûde hâl üzere iken câhil şehirlerin kıskacında modern-agresif ve kalpsiz barbarlara döndük. Erdemli şehrin gönül ve dimağımıza kattığı huzuru ve neşeyi câhil şehirler modern-öfkeye, kaygı ve depresyona dönüştürdü.
Ayasofya dâvasını eskiden kalem ehli ve usta tarihçiler yazıp konuşurlardı. Hayırlı gördüğümüz bir seda çıkmaya başladı bugünlerde. İnşallah şuurlu ve samimidir. 89 yıldır (1931) Müslüman ibadetine kapalı, 86 yıl önce (1934) Bizans eserleri müzesi” ne çevrilen Ayasofya’nın tarihî önemini anlamak için niçin fethedildiğini bilmek lâzım.
Şeytan, Âdemoğullarını azdırabilmek için karınlarının tok olduğu zamanı kollarmış. Az yemek için bu sebep yetmez mi? Allah dostlarının sözüdür: İlim ve amel az yemekte… Az yemek her derde deva. Kalbi inceltir, arzuları kırar, günah işlemeye mâni olur. Dahası nefs-i emmare ile mücadele yoludur.
Babalar ve oğulların arası nasıldır? Babalar ve oğulların yolları aynı olmayabiliyor. Bütüne şâmil olmasa da dünyaları ayrı olan oğullar babalarının yolundan gitmiyor ve sözünü dinlemiyorlar. Baba “oğul” diyor, oğul “baba” demiyor. Baba oğuldan oğul babadan ne talep ediyor? Baba oğlundan kendine benzemesini istiyor.
“Tanrılarından” ve ahret inancından kopan Batılılar "ömür uzatan" haplar ve şuruplar üretmeye başlamış, ulvî hiçbir anlamı olmayan ömürlerini uzatmak için sabah akşam yoga kurslarına devam ediyorlarmış.
Milliyetçilik bir ideoloji değildir, Bir milletin dil ve irfanından, ruh ve medeniyetinden sâdır olan ve cazibesinden dolayı yayılan, büyüyen ve başka topluluklar nezdinde de bu mânada tesir gösterip, gıpta uyandıran bir hâldir. Türkiye’de birçok zümre kendi düşüncesine ve meşrebine göre bir milliyetçilik târifi yapıyor. Öyle ki, beşe ona varan sayıda farklı düşünceye sahip “milliyetçi” gurupların en başta “millet” târifinde anlaşamadıkları başlıbaşına bir mesele…