Eski adıyla Malatya 2. Teknik ve Anadolu Lisesi, yeni neslin tanıdığı şekliyle Yunus Emre Endüstri ve Anadolu Meslek Lisesi…
Orası sadece bir okul değildi. Burası, lahananın gölgesinde büyüyen rüyaların, bilek bandının teriyle yoğrulduğu, jiletle ceket dikişi sökülen, kimya laboratuvarlarında "operasyon" yapılan bir evrendi.
İlk teknik mezunları olarak biz, sadece derslerden değil, hayatın ta kendisinden mezun olduk. Malatya'nın her köşesinden gelen arkadaşlarımız vardı:
Gündüzbey’den gelen Mikail, “Çırmığlının otobüsü Günbezbey’in yokuşunu kığlayı kığlayı çıkamayı” dediğinde hepimiz gülmekten yerlere yatardık.
