Benim 28 Şubatım
SON DAKİKA
Sol Ok
Sağ Ok
Yazarlar - Köşe Yazıları
Akasyam Haber - dünyanın haberi bu sitede
Advert
ANASAYFA Genel Güncel Gündem Siyaset Samsun Haber Kent Kültürü Türkiye Dünya Ekonomi Kültür Tarih
Benim 28 Şubatım
27.02.2021 07:40:59

 

Benim 28 Şubatım

Bu köşeden yazmam konusunda beni her daim teşvik eden Bülent Ertekin abim mesaj atmış; “28 Şubat temalı bir yazı yazar mısın” diye. Ben de “olur ağabey” deyince farz oldu bu konuda yazmak.

27 Mayıs 1960,

12 Eylül 1980,

28 Şubat 1997,

15 Temmuz 2016

Ve daha araya sıkıştırılacak bir sürü darbe teşebbüsleri, kargaşalar, ayaklanmalar, muhtıralar ve sair…

İnsanın aklına bazen şöyle bir soru, düşünce geliyor, gelebiliyor: “%50’den fazla oy almış bir başbakanın sudan sebeplerle darbe yapılıp asıldığı bir memlekette 28 Şubatı darbe diye konuşmak abestir. 28 Şubatta fiili bir darbe olmamış sadece ‘demokrasiye balans ayarı çekilmiştir’ bunu ne kadar da uzatıyoruz, abartıyoruz. Olan olmuş, geçmiş bitmiş. Üstelik de bu işin çilesini çekenlerin büyük bir kısmı bugün sefasını sürüyor. Artık aradan 20 yılı aşkın bir süre geçmiş hala aynı konu temcit pilavı gibi dönüp dönüp önümüze geliyor. Sürekli aynı şeyleri niye yazalım, adına ne diyelim de bu konuyu sürekli gündem edelim, başörtüsü sorunu mu kaldı, dindar memur, amir sıkıntısı mı var”

Evet, bu ve benzeri düşünceler benim, onun bunun, şunun akla gelebiliyor. Lakin hafıza-i beşer nisyan ile malüldür, insan unutur. Unutmak bazen mükâfat olsa da bazen de mücazattır. Bazı şeylerin değerini kavramak için illa onlardan mahrum olmak mı gerekiyor, illa da bir cezaya mı müstahak olmalıyız ki kadir kıymet bilelim?

28 Şubat…

Ben ki seksen küsur milyonluk ülke nüfusu içinde sadece bir sayıdan ibaret vatandaşım. Hiçbir ayırıcı özelliğim, bir popülerliğim yok diyebilirim. Ünlü değilim, zengin değilim, bürokrat değilim, amir hiç değilim, ekstra yeteneklerim, kayda değer başarılarım, bir buluşum, bir icadım yok. Hatta kurduğum pek çok işi de hezimetle bitirmiş, başarısız bir girişimciyim. Yani tevazudan değil, hakikaten söylüyorum bunları. Sıradan bir insanım. Ama ben bile 28 Şubatı iliklerine kadar yaşamış bir mağdurum. Şöyle düşünebilirsiniz “niye sen bile? bir fırtına, bir dolu, bir afat oldu mu açıkta kalan herkes bundan az ya da çok nasiplenir. Bu ülkede nice darbeler oldu zarar görenler genelde sıradan vatandaşlar oldu. Kardeş kardeşi katletti” Haklısınız. Bazen böyle bir düşünce oluyor; “darbeler hükümetlere ve hükümetle iş tutanlara yapılır.” Hayır, darbeler salt mülki idareyi elinde tutanlara, siyasetçilere yapılmaz ki bütün bir millete yapılır. 28 Şubatın “balans ayarı” yaptığı siyasi düşünce yirmi yıldır iktidarda, bunun son on yılı da muktedir bir iktidar. 28 Şubatın mağdur ettiği siyasetçiler, iş adamları, bürokratlar, akademisyenler, yazarlar, sendikalar, bilumum 28 Şubat mağduru STK’lar, AİHM’ne ilk davaları açan başörtüsü mağdurlarının birçoğu o dönem yaşadıkları travmaları bugün kazanca tebdil eylemiş durumdalar. Bugün bunları görünce insanın aklına ister istemez girişte yazdığım o paragraf geliyor. 28 Şubatı lehine çevirebilmiş bir kısım azınlığa bugün bakıp sanki o dönemin mağdur ettiği garip/gureba, mazlum ve maznunlar yokmuş gibi bir hisse kapılıyor insan. O palet darbesine maruz kalanların sanki hepsi rövanşını almış gibi düşünebiliyor insan…

Ben 1993 yılının sonlarında İzmir’e geldim. Henüz 13-14 yaşlarımdaydım. Rahmetli babam 91 seçimlerinde merhum Erbakan’a oy vermiş köyde adı “Erbakancı” olan iki kişiden biriydi. Oysa henüz 12 yaşlarımda olan ben Erbakan kim, nedir neyin nesidir tanımıyordum bile. İzmir’e gelince de her çocuk gibi babamı taklit ederek onun yolundan gittim ben de “Erbakancı” oldum. Dayımın yanında berber çırağı olduğum 94-95 yıllarında çok fazla gazete okurdum. O dönem geleneksel medyanın revaçta olduğu bir dönemdi. İnternet çok mahdut, hatta yoktu bile. Gazetelerin tirajları milyon bantlarındaydı. Tabi o zamanın Türkiye’sinde “medya, banka, holding” üçlemesi vardı, gazete patronları çok güçlüydü. Bizim ülkemiz için medyanın birinci kuvvet olduğu tartışılıyordu. Medyanın kahir ekseri Doğan, Bilgin ve Uzan gruplarındaydı. Kendi aralarında elbette bir rekabetleri vardı ama bu medya gruplarının müttefik oldukları bir konu vardı ki o konuda hep birlik olurları: İslam dinini, Müslümanca yaşayanı hakir görmek, tenkit etmek, İslami düşüncelere öcü gibi bakmak, hele siyasal İslam ki nefret ettikleri ortak paydalarıydı. Ramazan aylarına mahsus İslami yazılar, bazen Cuma günlerine has konular yer yer bu gazetelerde işlense de genelde bu tür yayınlar geleneksel bir ritüelden öteye geçmezdi. “Aşırı dinci” tabiri bu medya grupları için alelade bir kavramdı. Onlara göre İslam’ı öğretmek, yaşatmak, buna öncü olmak eşittir gericilikti, irticaydı. İşte o yıllarda ülkede İslami vasfı öne çıkmış pek çok alanda bir yeşerme, filiz atma görülmeye başlanmıştı. Tabii ki bu kök derinlerdeki bir köktü, mazisi evveldi şimdi yeniden filiz veriyordu. İslami hassasiyeti ön plana çıkaran dini ezgiler, özel radyo kanalları, aktüel yazarlar, bazı gazeteler, fikir akımları, STK’lar siyasiler, dindar insanların paralarını bir araya getirip kurduğu holdingler çoğalmıştı. Genel anlamda İslami bir popülizm gözle görülür düzeye ulaşmıştı. Bu durum, ülkeyi idare edenlere her daim ayar veren hâkim medya kuruluşlarının tabii ki dikkatini çekiyor, her gün onları karalayan, küçümseyen yayınlar yapılıyordu. Ben de bir yandan bu yayınları takip ediyor öbür yandan da gizli gizli Milli Gazete alıyordum. Gizli alıyordum çünkü dayımın yanında çırak olarak çalışıyordum bir maaşım falanda olmadığı için bir gazeteye para vermeme dayım razı değildi. Unutamayacağım anıdır buruşturup dolaba attığım Milli Gazete’nin bir sayısı dayımın eline geçmişti gazetenin tarihine bakmış, yeni bir gazete olduğunu görünce de beni bacaklarının arasına kıstırıp zorla gazeteyi ağzıma tıkamıştı. Henüz çocuk olsam da babam hürmetine siyasi bir aidiyeti o dönemlerde kazanmıştım. İşte o zamanlar 28 Şubat post modern darbe diye tarihe geçen o kara lekenin ayak sesleri, rap rapları duyulmaya başlamıştı. Müslümanca düşünen fikir adamları, siyasiler o dönem medyasında her gün İran’la, Afganistan’la özdeştirilip, sürekli bir irtica hortlatılıyordu. Medyanın oluşturdu gündem bir paranoyaya dönüşmüştü. Gün gün ya İran ya da Afganistan oluyorduk. Bu duruma karşı tez bir önlem alınmalıydı. Hâkim kamuoyu oluşturucuları, eşik bekçileri askeri erke, bürokratik oligarşiye sürekli bunları salık veriyordu. 94 belediye seçimlerinde İstanbul’da Erdoğan, Ankara’da Gökçek’in belediyelere reis seçilmeleri tehlikenin (!) boyutunu öyle bir göstermişti ki artık amiral gemi, Hürriyet’te de, Sabah gazetesinde de irtica haberinin olmadığı neredeyse gün yoktu. Refah Partisi’nin 96 genel seçimlerinden birinci parti çıkması, ülkede İslami yayın yapan özel radyoların artması ve çok sayıda İslami içerikli neşriyat, büyük tirajlı gazeteler olmasa da çok sayıda İslami fikir ağırlıklı dergiler, MÜSİAD gibi kuruluşlar, çok sayıda İslami duyarlılığı yüksek STK kurulmuş ve görünür olmuşlardı. Bu durum bürokratik oligarşiyi, TÜSİAD gibi ayrıcalıklı zümreyi, ülkeyi kendilerinin yönettiğine artık inanmış medya baronlarını, siyasete çok meraklı askerleri çok tedirgin ediyordu. Bunlara bir dur denmesi lazımdı. Ayrıcalıklı sermaye, onların şişirdiği STK’lar, siyaset yapısının/siyasilerin meydana getirdiği bürokratik oligarşi, medya ve tabi ki tatbikatçı generaller hep birlikte ele verip adını bugün sokaktaki halk dediğimiz insanların anlamadığı bir ifade olan post modern darbeyi doğurdular. Bunlar benim süreç içinde görüp, yaşayıp, hissettiklerimdi. Şimdi yerim kalmadı ki sıradan bir vatandaş olan benim bu süreç içinde kişisel olarak neler yaşadıklarımı anlatayım.

Ama konumuz buydu; benim yaşadıklarımdı, “benim 28 Şubatım”dı yazmadan geçemem…

YAZININ DEVAMINI OKUMAK İÇİN TIKLAYINIZ

bilal dursun yılmaz Benim 28 Şubatım
Sende Yorumla...
Kalan karakter sayısı : 500
Murat tunç     0000-00-00 SEVGİLİ YAZAR ARKADAŞ ÜZÜNTÜNÜ VE YASADIĞIN SÜREÇLERİ SIKINTILARINI OLAĞAN DEVRİCİ YÜREĞİMLE SELAMLIYORUM AMA ŞÖYLE BİR GERÇEK VARDIR İNSANLIK MAALESEF YARADILIŞI VE FITRATI GEREĞİ TARİHİNE BAKARSAK ÖZEL MÜLKİYETE GEÇTİKTEN SONRA TAA GÖBEKLİTEPEDEN ALALIM BU ZAMANLARA KADAR HEM DİNSEL HEM IRKSAL HEM EKONOMİK OLARAK HER GELEN KENDİ İDEOLOJİSİNİ SİSTEMİNİ SİSTEMATİK OLARAK AŞILAMA ÇABASINDADIR VE BU DENLİ ÇEŞİTLİLİKTE BİR SİSTEMİ SEN KABUL EDERKEN DİĞER GÖRÜŞTEKİ BİREY İÇİN 28 ŞUBAT YAŞANIYORDUR ANLAYACAĞIN BUNUN ADI 27 OLUR 28 SUBAT OLUR 1 MART OLUR ÖNEMLİ DEĞİLDİR FİYAKALI DEĞİL SENİN ACIN VE ÇEKTİKTİLERİN BİR DEVRİMCİDEN BİR KÜRTTEN BİR İSLAMİ FİKİRLERİ SAVUNANDAN BİR ÜLKÜCÜ MİLLİYETÇİDEN YADA BİR LAİK ATATÜRKÇÜDEN HERKES KENDİ ACISI İLE YANIYOR VE İNAN HERKESİ KENDİ ÇEKTİKLERİ HAKLI KILIYOR..KISACA SEN ŞUANDA 28 ŞUBATTAN SIYRILMIŞ VE HERSEYİN GÜZEL OLDUĞUNU DÜŞÜNÜRKEN ŞUANDA BAZILARI 28 ŞUBATI YAŞIYORDUR..TAKİ İNSANLIK PARANIN YENİLMEDİĞİNİ VE MEVKİNİN MAKAMIN ELBET FANİ OLDUĞUNU ANLAYANA DEK..VE HER BİREYİN İNSAN OLARAK EŞİT VE ÖZGÜR BİR ŞEKİLDE HAK VE HÜRRİYETLERİNİN SAĞLANDIĞI ZAMAN BİTMEZ İSE BİLE 28 ŞUBATLARI MİNUMİZE EDEBİLİRİZ..TÜM DARBELERİ DÜŞÜNCE VE ÖZGÜRLÜĞE SIKILAN KURŞUNLARI LANETLİYORUM.. YOLUNDA BAŞARILAR DİLİYORUM..
HÜMEYRA     0000-00-00 Eline sağlık arkadaşım
Advert
GALERİLER