Kesin direneceğim ve giymeyeceğim.
Öyle her zamanki gibi, eyleme gidiş tavrımla gideceğim darağacına.
Yok, tıraş falan da olmayacağım.
Önce gidip orada oturacak, bir sigara yakacağım. Sonra demli güzel bir çay içeceğim.
Ha, bak, Rodrigo’nun o ünlü gitar konçertosunu dinlemek isterim orada. Bak bunu çok isterim.
Sanırım, asılacak bir insanın son isteklerini geri çevirmezler.
Bunları isteyeceğim. Bir de avukatlarımın asılma sırasında orada bulunma hakları var.
Onların orada olmalarını isteyeceğim. Bunu kesin isteyeceğim. Gelecekler. Gelmeleri gerek. Orada bulunmaları gerek. Olaya tanıklık etmeleri için bu kaçınılmaz bir şey. Bu işler olup biterken, bizim ölümümüze tanıklar gerek. Çünkü bizden sonrakilere umut verecek bu sahne. Asılışımız gürültüye gelmemeli. İpe nasıl gittiğimizi gelecek kuşaklara anlatacak doğru dürüst, güvenilir görgü tanıkları bulunmalı orada. Bir devrimcinin ölümü bile, gündelik olağan eyleminden, olağan mücadelesinden soyutlanamaz.
Bir de kendim çıkıp urganı kendim geçireceğim boynuma. Bunu çok istiyorum. Cellat falan sokmayacağım yanıma. İğrenç bir şey. Ve dönüp orada beni asan heriflere, asılmamı seyreden heriflere, diyeceğim ki: “Burada ölen yalnızca bedenimdir ki zaten ölümlüydü, ölecekti. Ama düşüncemi öldüremeyeceksiniz. Düşüncem yaşayacak,” diyeceğim.
Sonra avukatlarıma döneceğim. “Sizler de, bizler için gelecek kuşaklara tanıklık edin,” diyeceğim. “Bir devrimci ölüme böyle gider işte. Bayram yerine gider gibi.”
Ve şunu da söyleyeceğim: “Herhangi bir trafik kazasında ölmekten falan da güzeldir bu bizim ölümümüz. Hele böyle olursa.” Bak sana bir şey söyleyeyim, şimdi şurada gördüğün şu arkadaşların hiç birisinde, inan ki, benim sana anlattığım düşüncelerden farklı bir düşünce yoktur. Biliyorum, hepsi de benim gibi gidecekler ölüme. Bunu çok iyi biliyorum.
İşte en iyi örnek, Yusuf. Vurulup da kendine ilk geldiği anda söylediklerini bilirsin: “Kahrolsun Amerikan emperyalizmi. Biz, Amerikan emperyalizmine karşı dövüştük. Yaşasın bağımsızlık savaşı. Yaptıklarımdan da çok memnunum.” Böyle demişti Yusuf. Bu böyle olmalıdır.
Deniz GEZMİŞ - Gülünün Solduğu Akşam
JOAQUÍN RODRİGO VİDRE (22 Kasım 1901 Sagunto, İspanya — 6 Temmuz 1999)
klasik müzik bestecisi ve piyano virtüözü. Erken bir yaşta kör olmasına rağmen, büyük başarılar kazandı. Rodrigo'nun, ünlü bestecilerin arasında, klasik gitar çalışmalarının en özel olduğu düşünülür. Rodrigo'nun Gitar Konçertosu olarak da bilinen Concierto de Aranjuez, isimli repertuarı İspanyol müzik ve gitar konçerto arasında önemli sayılır. Valencia, Sagunto'da doğdu. Difteriye yakalandıktan sonra yaklaşık üç yaşında görme yetisini kaybetti. Sekiz yaşında solfej, piyano ve keman eğitimine başladı. On altı yaşında armoni ve kompozisyon dersleri aldı. Beklenilenin aksine, gitar repertuarları için evrensel bir müzik aleti olarak saygınlık kazanmış, İspanyol gitarlarını hiç bir zaman çok iyi çalamadı. 19 Ocak 1933'de , Valencia'da, Türk piyanist Victoria Kamhi ile evlendi. 27 Ocak 1941'de kızları Cecile doğdu. Rodrigo 1999'da karısı Kamhi'den iki yıl sonra, 97 yaşında, Madrid'de öldü. Kendisinin ve eşinin mezarları Aranjuez mezarlığındadır..
Concerto de Aranjuez, Adagio by Joaquín Rodrigo
http://www.youtube.com/watch?v=p8QJW1n7h8E
