Sevgi, kişinin karşısındaki insanda yarattığı kendi yansımasından başka bir şey değildir halbuki. Sevilen, bizim ona yüklediğimiz anlam yüzünden güzel ve sevilmeye değerdir sadece. Yüklediğimiz anlamları kaldırdığımızda sevilen insan da sıradan biridir aslında.Biten aşkların sebebi,yitirilen anlamlarda gizlidir bu yüzden.Anlam bitince, aşklar da biter.
İnsanın hamuru kötülük değil, iyilik ve güzellik üzerine yoğurulmuştur. Siz hiç günahkar, kötü, sevimsiz bir bebek gördünüz mü? Onlarca bebek doğdu benim ellerime. Annelerin saatler süren sancılarına eşlik etti kulaklarım. İlk ben görüp tuttum çıkan başını o meleklerin. Göbek bağını kesip, yıkadım, pakladım. Sarıp sarmalayıp bir bebeği, annesinin kucağına vermek dünyada yaşanabilecek en büyük mutluluklardan biri dünyamda. İlk doğuma 16 yaşında ebelik stajında girince anladım analık ne demekmiş. O günden sonra anam bir yana dünya bir yana ayrıldı benim için. Kavgayı, saygısızlığı o gün bıraktım.
