Günler geçtikçe kendimden daha da uzaklaştığımı hissediyorum.
Sanki içimdeki insan yavaş yavaş buharlaşıyor da geriye sadece yürüyen, silen, görünen ama içi boş bir kabuk kalıyor.
Bir kabuk ki ne kırılıyor ne de doluyor;
sadece duruyor.
İnsanın durması bile bazen bir çeşit çığlıktır, ama benimki çığlık değilbir suskunluk, bir sızılık, bir ağırlık.
Her şeyden çok bir bekleyiş.
Bu haber Samsun Haber - Son Dakika Samsun Haberleri - Akasyam.com tarafından yayımlanmıştır. İzinsiz kopyalanamaz, alıntılarda kaynak gösterilmesi zorunludur.
Yorumunuz incelendikten sonra yayın ilkelerimize uygun bulunması hâlinde yayınlanır. Hakaret, iftira ve reklam içeren ifadeler reddedilir.
Bu içeriğe henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu siz yazın.
