Albert Camus başkaldıran insan'dan seçmeler

*Çünkü yaşamak kendi başına bir değer yargısıdır. Soluk almak yargılamaktır. *Öyleyse birey tek başına, savunmak istediği değerin kendisi değildir. Bu değeri oluşturmak için, en azından bütün insanlar gerekir. Başkaldırıda, insan başkasında kendini aşar. *İnsanlar herkeste herkesçe benimsenen, ortak bir değere dayanamıyorlarsa, insan için insan anlaşılmaz kalıyor demektir. *İnsanlık koşulu genelleştirilmiş ölüm cezasıyla tanımlanırsa, başkaldırı, bir bakıma, onunla çağdaştır. * Köle adalet istemekle başlar, krallık istemekle bitirir işi. * Doğaya başkaldırmak kendi kendimize başkaldırmakla birdi. Başını duvarlara vurmaktır. O zaman tutarlı olan biricik başkaldırı intihardır. *Varlık, taştır. *Ruh, zindanda, boyun eğiş aktöresi olmayacak bir aktöre kuracak ölçüde güçlüyse, bir buyuruculuk aktöresi kurar çoğu zaman. *Yok etme serbestliği yok edenin de yok olabilmesini içerir. *İnsan " tümüyle maddeden oluşan bir tür bitki" ise, ancak bir nesne, hem de deney konusu bir nesne olarak ele alınabilir. * Ölüme ve haksızlığa duyulan kin, kötülüğü öldürmeyiuygulamaya almasa bile savunmaya götürür insanı. * Başkaldıran insan, kendini suçsuz bulduğundan, kötülükle savaşmak için iyilikten vazgeöer ve kötülüğü yeniden yaratır. *Yalnız çığlık yaşatır insanı; coşku gerçek yerini tutar. * Birey saygısından çok kişilik saygısını başlatır romantizm. *Her şey kımıldar, hiçliğe koşar, ama alçalmış kişi dayatır ve hiç değilse gururu ayakta tutar. *Züppelik çileciliğin yozlaşmış bir biçimidir. Züppe için yalnız olmak hiç olmak demeye gelir. * Birey, yaratık olarak, yaratıcıya karşıt olamaz. * Gerçek acımanın acısını çeken kişi için kurtuluş yoktur. *İnsan, var olmak için, "yapmaya" karar vermelidir. *Devrimci olmak için inanılacak hiçbir şey yokken, hâlâ bir şeylere inanmak gerekir. * Ayaklanan insan bencillikleri ancak kendi bencilliği birleştirdiği ölçüde, birleştiği sürece uyuşacaktır öteki insanlarla. Tek varlığı olan var olma istediğini yatıştıracaktır yalnızlıktadır gerçek. * İnsan kendisini boğan düğümler arasında ölmek istemiyorsa, onu bir vuruşta kesip atması, kendi değerini kendi yaratması gerçektir. *Dünya çarkı durup da insan var olana evet dediği zaman, öğleye ermiş özgürlük vardır.  Ama varolan oluşur. *Başkaldırmış şiir, on dokuzuncu yüzyıl sonu ile yirminci yüzyıl başında bu iki uç; yazın ve güç sistemi, usdışı ve ussal, umutsuz düş ve dizginsiz eylem arasında gidip gelmiştir hep. *Adaletsizliği adaleti yerleştirerek düzeltemeyince, hiç değilse en sonunda yok oluşla birleşen, daha geniş bir adaletsizlik için içinde boğmayı yeğ tutar insan. *Kendi kendimizden nefret etmemiz için, suçsuz olduğumuzu bildirmemiz gerekirdi, bu da yalnız kişi için olanaksız bir gözü pekliktir; kendi kendini tanıması bunu engeller. *Her deha aynı zamanda hem benzersiz, hem de bayağıdır. Albert Camus İZDİHAM