Ne oldu da bu noktaya geldik?..
Kim veya kimler; bu ülkede huzuru bozacak tartışmaların fitilini ateşliyor?..
Bir yıl içinde olanlara bakıyorum da düğmeye basanlardan çok, bu kadar çabuk dolduruşa gelişin
Nedenlerini bulmaya çalışıyorum...
Terörü sonlandırmak amacıyla başlatılan "Çözüm süreci"nin, kardeş kavgasını körüklemeye yönelik bir malzemeye dönüşmesi...
Bin yıldır et-tırnak olmuşluğu yıkmanın senaryoları...
Ne istendiğinin ya da ne verildiğinin bilinmediği anlaşmalar...
Çevrecilik duyarlılığıyla başlayıp, sonunda karşılıklı siyasi nefrete ulaştırılan Gezi Parkı eylemleri...
Ve son olarak hükümet ile cemaat arasındaki "dönüştürme" ve "kapatma" söylemleriyle medya üzerinden gerçekleştirilen çatışmalar...
Şantaj belgeleri ve kasetler...
Birilerinin başına çorap örme komploları...
"Bugüne kadar ne istedilerse verdik"
sözüne karşılık "Biz bir şey istemedik" cevabı...
Ve gazete ilanlarıyla alevlendirilen bir süreç...
Toplum, bu kavga psikolojisi içinde bir yay gibi gerilmiş durumda...
Köylüsünden kentlisine, işadamından esnafına, işçisine, memuruna ve emeklisinden işsizinekadar herkeste bir endişe hakim...
Hepsinin de gerekçesinde ortak payda, "huzur" ve "ekonomi"...
İşadamı ve esnaf kredi almış "faizler artarsa" diyor...
Köylü, tarımda verilen destek kesilirse;
nasıl geçineceğinin derdinde...
İşçi "İşimi kaybedersem" diye düşünüyor...
Bu ülkede, siyasi krizlerle başgösteren ekonomik sıkıntıların bedelini ağır ödedik...
Herkesin birbirini dinleyip anlayabileceği bir ortamı sağlamak varken;
hangi nedenle olursa olsun gerginlik yaratmak, bu ülkeye ve bu ülkenin insanına
zarar vermektir...
Kavgalarda yara almayana rastlamadım...
Meselenin özü; güçlü olmak değil, haklı olabilmektir...
Demokrasilerde haklıyı, haksızı ayıracak kurumlar vardır.
Bu kurumları dışlayıp; "ihkakıhak"arayışları olursa, sonuç kaostur...
Silahlı kavgalar, darbeler, ekonomik krizler ve ayarsız siyasi tartışmalar...
Yeter artık çok yorulduk!..
Huzur yoksa, bir parça lokmanın da tadı yok!..
