Aklıma, Bediüzzaman'ın: "Şeytanın en büyük desisesi, insana kusurunu kabul ettirmemektir" fikri geldi. "Zaten kalbimin hatıratını bilen Biri var; tevil etmenin bir anlamı yok." diyerek, "Kusurunu kabul etmek bir tövbe başlangıcıdır." diye düşünerek kendimle cebelleşmeye başladım. Eski kitaplarımı karıştırdım. Eğitim Psikolojisi gibi eserlerde Ergenlik Çağı davranışlarıyla, bu devrin insanlarının davranışlarında, bir benzeşme, bir örtüşmeyi görünce çok şaşırdım.
Zamanımızdaki ergenlik!
En samimi arkadaşlarıma bakıyorum, çok tuhaf davranışlar sergiliyorlar. Sevgim sebebiyle kızamıyorum. Kızsam da bunu devam ettiremiyorum. Onları anlamak istedim. Bu arada kendime de baktım, ayni tuhaflıkların kendimde de olduğunu hissettim.
admin















































































































































































































