Kültüründen beslenen milletin gençliği, projelere odaklanan, çalışkan ve yarınlara sağlam adımlar atan bir kitledir. Yetişen sanatçı, eğitmen ve medya yani topluma yön veren yüzler öz dokuyu muhafaza edebiliyorlarsa gençlik minimum bir hata ile insanlık dokusunu korur. Çağın vebası olarak nitelendirdiğimiz, maddi manevi tükenişin alt yapısını, ticari ve siyasi rant kavgaları oluşturuyorsa gençliğin çöküşü kaçınılmaz. Burjuvanın kirli dili, şehir hayatının özenti ağı, gelenekten kopuş manevi boşluğu hızlandırmakla kalmayıp, yeni bir düzen anlayışının doğmasına neden oluyor. Genç kuşağı kazanmak için, alan çalışması yapanlar, kendi yörüngelerini korumayı daha çok düşündüğünden ortaya başarı tablosu çıkmıyor. Aile ve toplum, gençlerin önüne etrafı aşınmış doğrular koyduğunun bilincinde mi acaba. Söz ve hal arasındaki uçuruma sıkışmış çağın yeni yüzü; mutsuz, huzursuz ve yargılayıcı. Evet, kimlik dağınıklığı ile toparlama rolü, gençler için basit kaldığı, hatta yadırgandığı akla gelmiyor. Hızlı bir kentleşme ile öldürülen gelenekler, dijital çağ ile ortadan kalkan mahremiyet, köklerinde yara olan bu milleti geçmişten kopardı diyebilir miyiz? Anne baba, çağı ile kavgalıysa çocuk ne halde olur? Gençliğin sorunları değil, onları bu noktaya getiren nedenler masaya yatırılmalı.
