Bismillâhirrahmânirrahîm,
Bütün yolların bittiği, rütbelerin eridiği, renklerin sustuğu ve toprağın feryada durduğu o mukaddes tepedeyiz: Arafat. Burası, yeryüzünün en sessiz ama semanın en çok gürültü kopardığı, gök kapılarının ardına kadar açıldığı dikey bir duruş makamıdır.
Arafat; kelime manasıyla "bilmek, tanımak, itiraf etmek ve koku almak" demektir. Kulun Rabbini bildiği, günahını itiraf ettiği ve ezeldeki o saf fıtratın kokusunu yeniden içine çektiği yerdir. Hz. Âdem ile Hz. Havva validemizin yeryüzündeki o büyük firkatin ardından ilk kez buluşup tanıştıkları, tövbelerinin kabul buyrulduğu bu mekân, insanlığın da kendi aslıyla yeniden buluşma sahnesidir.
İşte Alemlerin Rabbinin huzurunda, "vakfe"de, yani zamansız bir duruşta gizlenen o derin irfan sırları:
Gelin Gibi Hazırlanmak: Korku ile Ümidin Beyaz İntizarı
Arafat’a doğru ilerlerken müminin kalbinde iki nehir birden akar: Biri coşkun bir sevinç, diğeri ürpertici bir tedirginlik... Kul, oraya adeta bir "gelin gibi" hazırlanır. Giydiği o bembeyaz ihram, sadece kefeni değil; ruhun düğününü, vuslatın saflığını temsil eder.
Fakat bu beyazlığın içinde insanı sarsan bir hüzün ve titreyiş vardır: "Ya kabul edilmezsem? Ya bu bembeyaz sayfa, kalbimin isiyle lekelenirse?" İrfan ehli der ki:
"Arafat, kulun Havf (korku) ile Recâ (ümit) arasında sarkaç gibi sallandığı, en sonunda sadece 'Lütfuna geldim' diyerek teslim olduğu teslimiyet zirvesidir."
Bu mahşeri kalabalık, bu muazzam yürüyüş, sur üflenmeden önce yeryüzünde kurulan o büyük provadır. Milyonlarca can, tek bir gaye için tek bir meydana akar: Bağışlanmak.
Kokusuz, Sssiz ve Katışıksız: İlk Günün Saflığına Dönüş
Allah Teâlâ, Arafat’ta bizden en çok "saf halimizi" ister. Öyle ki ihramdayken koku sürünmek bile yasaktır. Peki, bunun hikmeti nedir?
Modern dünya bize sürekli maskeler takar; parfümlerle kokumuzu, makyajlarla yüzümüzü, kıyafetlerle statümüzü gizleriz. Allah ise Arafat’ta kuluna der ki: “Bana suni kokularınla, dünyalık etiketlerinle gelme. Bana, seni yarattığım o ilk günkü gibi, katışıksız, ananın karnından doğduğun o saf, ham halinle gel. Toprağın kokusu senin kokun olsun, teninin kokusu tövbenin kokusuna karışsın.” Koku sürünmemek, dünyadan bütünüyle soyunmanın, benlik davasından vazgeçmenin manevi nişanesidir. Kul orada sadece kendi ruhunun kokusuyla kalır.
Arafat’ın Çağımıza Bıraktığı Duymadığımız Mesajlar
Bugün her şeyin hızla tüketildiği, insanın kendi içine dönmeye vakit bulamadığı dijital bir çağda yaşıyoruz. Peki, Arafat modern insanın yüzüne neyi haykırıyor?
1. "Dikey Duruş (Vakfe) Çağrısı"
Modern insan sürekli hareket halinde, sürekli bir şeylere yetişme telaşında ama nereye gittiğini bilmiyor. Arafat’taki vakfe, dünyaya verilmiş en büyük "manevi dur" ihtarıdır. Vakfe, durmaktır. Taş kesilmek değil; koşturmayı bırakıp ruhu hesaba çekmektir. Arafat çağımızın insanına der ki: “Hayatı durdur, ekranları kapat, hırslarını dondur ve Yaratıcının huzurunda sadece bir an 'Vakfe' yap. Nereden geldin, nerede duruyorsun ve nereye gidiyorsun?”
2. "Gürültü Çağında Sessiz Bir İtiraf"
Herkesin kendini haklı çıkarmaya çalıştığı, kimsenin kusur üstlenmediği bir "ego çağındayız." Arafat ise bir itiraf meydanıdır. Âdem ile Havva gibi, "Rabbimiz, biz nefsimize zulmettik" diyebilme cesaretidir. Günümüz insanı psikolog seanslarında aradığı şifayı, aslında Arafat’ın o sessiz itiraf makamında, her şeyi bilen ama tek bir samimi gözyaşıyla her şeyi affeden Rabbin huzurunda bulacaktır.
3. "Rütbesizleşme ve Eşitlik Devrimi"
Bugün insanlar markalarıyla, oturdukları semtlerle, takipçi sayılarıyla birbirine üstünlük taslıyor. Arafat, yeryüzünün gördüğü en büyük eşitlik devrimidir. Orada milyarderle muhtaç, profesörle ümmi aynı tozlu toprağa diz çöker, aynı beyaz beze sarınır. Arafat modern dünyaya der ki: “Üzerindeki tüm sanal zırhları çıkar. Allah katında sadece kalbindeki takva kadar değerlisin.”
Arafat’ın Günümüze Sözü:
"Ey modern zamanların yorgun mültecisi! Dünyanın gürültüsünden kaçıp sığınacağın, maskelerinden kurtulup kendinle yüzleşeceğin ve sahibine 'Ben geldim' diyeceğin yegane meydan burasıdır. Toprağa dön, özüne dön, kokusuz kal ama ruhsuz kalma."
Rabbim Arafat’taki o mahşeri vakfemizi, ebedi kurtuluşumuza ve ruhumuzun en güzel uyanışına vesile kılsın. O tozlu, kokusuz ama nur rüzgarlarının estiği meydanda edilen tüm tövbelerimizi kabul eylesin...
