Tatlı Bir Melodi Gibi

 Sistemlerin gururlu yanımıza dayattığı güç kontrolünün önce kendimizde, yaşadığımız evde, soluklandığımız sosyal çevrede, sonra toplumda ve ülkemizde olmasını ne çok arzuluyoruz. Güç ve başarı en çok istediğimiz. Güçsüzlüğe ve başarısızlığa tahammülümüz yok. Sırf bu yenilgi duygusunu yaşadığımız için nefret duymamız ve sesimizi yükseltmemiz yeterli ötekileştirdiklerimize. Oysa güç kontrolünün üzerinde sarsılmaz olan tek şey anlamak ve değer vermektir.
 
İnsanları dinleyin. Dinlerken, kelimelere ve sesteki tınılara dikkat edin. Anlayacaksınız.
 
Konuşmanın halcesi:
 
Önce fısıltı bir ses ile tatlı bir melodi gibi konuşursunuz. Baktınız karşınızdaki kişi sizi dinlemiyor, anlamıyor sesinizi konuşma sesinin biraz üzerine taşıyarak devam edersiniz; ama bir adım geriye çekilerek.
 
Sizi anlamak için dinlemeyen, sesinizin yükseldiğini fark etmediği gibi birde bu duruma ilgisiz ve alakasız kalırsa o an ruhlarınızda, bedenlerinizde birbirinden büyük bir hızla uzaklaşır. Sırf konuşamadıkları, dinlemedikleri, anlama gayreti içine giremedikleri, ilgisiz oldukları ve küçümsedikleri için. Uçurum o kadar açılır ki sadece sesinizi duyurmak için bağırmaya başlarsınız. Aslında bu bir çığlıktır ve "Orada kimse yok mu?" çağrısına benzer. Bağırarak konuşunca aradaki mesafenin kapandığını, birilerinin sizi duyduğunu sanırsınız. Aslında mesafe büyüyerek açılır.
 
İnsanların tatlı bir fısıltı halinde gelişen konuşmalarını dinleyin; çünkü insan yakınında olan insanla fısıltılı konuşur. Kalpler ne kadar yaklaşır, sevgi ne kadar güçlenirse sesimiz o kadar azalır. Hatta biliriz ki, biz konuşmadan bile karşımızda ki insan (İNSANLAR) bizi anlıyordur.
 
Lütfen! Birbirimizi anlamak için dinleyelim. Dinleyelim ki sesler öfkeli kalabalık seslerinden tatlı melodiler çıkaran bir orkestra sesine dönüşsün.
 
Miraç Kandilimiz Mübarek Olsun. Baki muhabbetle ve huzurla...