Eyvallah…

Elif Ekşi Zorer Rabbimizin bize lütfettiği sayısız güzellikte nimetlerinin sadece bir tanesidir "Eyvallah".O Rab ki; lafzın güzelliğini, içinde adının geçmesiyle bereketlendirmiş. Sanki güzelliklerden bir buket “Eyvallah”,kokusu başka, şekli  bir başka güzel. Her hal üzere, gönlümüzde doğan bir güneş misali; "Eyvallah".Teslimiyetin tek kelimelik tarifi. Yüreğin nazik bir tebessümü yüzde nur olan, dilde lezzet, her durumda latif, belki incecik bir mahcubiyet "Eyvallah".Elifin o mağrur dik duruşunun, boyun bükmüş vav hali. Sükûta bir ruh taa kalpten gelen. Eyvallah deriz önce aldığımız nefese, bütün bedeni dolaşır da, sonra huzurun sesi olur verdiğimiz nefesle. Gözlerimizin görebildiği her güzelliğe Eyvallah, denize, güneşe, geceye, yağmura, bir de yağmurun ardından etrafa yayılan, toprağın eyvallahı olan, bize şükür dedirten o mis kokuya.  Gökyüzüne renkli kalemleriyle imza atan gökkuşağına eyvallah, her bir rengin ayrı bir hisle gözlerimiz önüne serili resmine eyvallah. Üşüdüğümde, elime dokunan diğer elime eyvallah, suya eyvallah, yıkadığı her kire, beslediği her nimete, var olduğu her haline “Eyvallah”. Eyvallah hayata, hayatı yaşanır kılan her şeye, hayata hayat veren herkese, hayatı lezzetlendiren her hisse” Eyvallah”… Anaya, babaya, evlada, eşe, kardeşe, avuç içi kadar minicik bir et parçasına, dünyalara sığmayan koca bir his deryasını sığdıran, adına da sevgi denen servete "Eyvallah".O sevgi ki mayasını sahibinden alan, sahibinin kıymetiyle kıymetlenen, kalbin can suyu…  Sevgiyi, sevgisiyle bereketlendiren sevgiliye eyvallah."Ne güzel şey" dediğimiz her ne varsa, güzellikleri var edene bin şükürle eyvallah. İmkansızlığı yanık bir duayla, içli bir aminle silen, umut yağmuruyla kalbi sarıp sarmalamış, ışığına  sımsıkı tutunduğumuz bir nur;"Eyvallah"… Sabahın Uyanışına, gökyüzünün renkten renge süslenip de, günün güneşiyle ikramına “Eyvallah”.Gecenin karanlığına nur olmuş mehtaba. Yıldızların el ele verip, yalnızlığın kalabalığı oluşuna, siyahın bazen en umut vaat eden beyazlığına; Eyvallah.  Aşka eyvallah, aşkın en canlı resmi evlada, aşkın sahibine, aşkı gönüle nimet nasip edene, “Eyvallah”... Bir de hüzne, hüznü verenin hatırına, hüzne duyulan teslimiyete eyvallah. Yıkılmaya yüz tutmuş acziyetimize dokunan, acılarımızı sabır nimetiyle nimetlendiren,"La tahzen innallahe meana"(tevbe-40) ayetiyle, Şefkatini bizden esirgemeyen Rabbimize hamd edebilmeye;” Eyvallah”.Gözyaşlarına uzatılan bir mendil, omuza uzanmış güçlü bir el, yaraya merhem, teselli  dolu bir ses “Eyvallah”… Kızgınlığın uyku hali, kırgınlığın sessiz hali, öfkesine yenik düşmüş bir nefsin; sessizliğiyle galip gelmiş en sesli hali “EYVALLAH”… Sonbaharın kurumuş yapraklarıyla süslenmiş caddelerine, ilkbaharın masumiyetiyle göz kırpan papatyalarına, yazın pırıl pırıl, sıcacık güneşine ve kışın her tanesini bir meleğin getirdiği, o muazzam beyazına,” Eyvallah”…