Aydın BENLİ

Giriş Tarihi : 03-08-2026 13:53

İnsan En Çok, Sevdiği İnsanın Sözüyle Kırılır

İnsan bazen bir cümleyle, bir sözle değişir.

Bir cümle…

Sadece birkaç kelimeden ibarettir belki. Söyleyen için bir anlık öfke, bir anlık sıkıntı, belki de üzerinde hiç düşünülmeden ağızdan çıkmış bir sözdür.

Ama duyan için öyle değildir. Çünkü bazı sözler kulağa değil, doğrudan kalbe söylenir, hele ki o söz, insanın yıllardır sevdiği birinden gelmişse işte o zaman insanın içinde görünmeyen bir yer kırılır. Sanki kutsal bir mabettin yıkıldığı gibi yıkılı!

Dışarıdan bakarsınız, hiçbir şey olmamış gibi duruyordur.

Konuşuyordur.

Gülümsüyordur.

Hatta belki "Tamam, haklısın." diyordur.

Ama insanın içi, dışarıdan göründüğü gibi değildir.

İçeride büyük bir sessizlik vardır.

İçeride, yıllardır biriktirilmiş cümleler birbirine karışır.

"Ben sana ne yaptım?"

"Ben seni hiç kırmak istemezken, sen beni nasıl bu kadar kolay kırabildin?"

"Ben seni hayatımın en güzel yerine koymuşken, sen beni neden bir cümleyle değersiz hissettirdin?"

İnsan bazen bunların hiçbirini söyleyemez, çünkü sevdiği insanın karşısında insanın dili tutulur. Gururuyla sevgisi arasında kalır.

Bir yanı "Kalk, git." der.

Diğer yanı "Ne olur gitme." diye yalvarır.

İnsan, en büyük savaşını tam da burada verir yani kendi içinde.

Psikolojik olarak insanın en derin yaralarından biri, kendisi için önemli olan bir insan tarafından değersiz hissettirilmesidir. Çünkü insan, değer verdiği kişilerin gözünde kendisini görmek ister. Sevdiği insanın bakışında kendisine bir yer arar.

"Ben senin için önemliyim." duygusuna ihtiyaç duyar.

Bu yüzden sevdiği kişinin söylediği ağır bir söz, yalnızca bir söz olarak kalmaz.

İnsanın zihninde başka anlamlara dönüşür.

"Demek ki beni önemsemiyor."

"Demek ki benim sevgimin onun için bir anlamı yok."

İnsanın zihni, kırıldığı anda gerçeği değil, acıyı büyütmeye başlar. Bir cümle, yüzlerce soruya dönüşür. Bir anlık tepki, yılların muhasebesine dönüşür. İnsan geçmişi yeniden düşünmeye başlar.

"Acaba daha önce de böyle miydi?"

"Ben mi göremedim?"

"Yoksa ben mi fazla anlam yükledim?"

İşte sevgiyle kırgınlık arasındaki en acı yer burasıdır. İnsan, karşısındaki kişiyi değil, bazen kendi geçmişini sorgulamaya başlar. Çünkü sevdiğimiz insan bizi kırdığında, yalnızca ona olan güvenimiz sarsılmaz.

“Kendimize dair inancımız da sarsılır.”

"Ben nasıl bu kadar bağlandım?"

"Nasıl bu kadar sevdim?"

"Nasıl onun bir sözüyle bu kadar yıkıldım?"

Oysa bunun cevabı çok basittir. Çünkü insan, herkese karşı savunmasız değildir. İnsan yalnızca güvendiğinin yanında savunmasız kalır. Kalbinin kapısını herkese açmaz ama birine açtı mı, bütün duvarlarını indirir. İşte o yüzden, sevdiğimiz insanın söylediği sözler bizi daha derinden yaralar ve o insan, bizim kimsenin bilmediği yerlerimize ulaşmıştır yani yumuşak karnımıza.

Kimsenin görmediği kırılganlıklarımızı bilir.

Nereden incineceğimizi bilir.

Hangi kelimenin içimizi acıtacağını bilir.

İnsanın en büyük korkusu da bazen budur:

“Kendini emanet ettiği insan tarafından incitilmek.”

Belki de bu yüzden günümüz ilişkilerinde en çok kaybedilen şey sevgiden önce ‘güven’ oldu.

İnsanlar birbirini severken bile hesap yapıyor.

"Ben ona ne verdim?"

"O bana ne verdi?"

"Benim için ne yaptı?"

"Benim hayatıma ne kattı?"

Sevgi, yavaş yavaş bir alışverişe dönüşüyor.

Oysa gerçek sevgi, insanın karşısındakine "Bana ne vereceksin?" diye değil, "Senin canın yanmasın." diye bakabilmesidir.

Çünkü seven insan, sevdiğini kırabileceği halde kırmamayı seçer. Öfkelendiğinde diline gelen her şeyi söylemez ve bilir ki öfke geçer.

Ama bazı kelimeler insanın zihninde kalır.

Bazen yıllarca, hatta sonsuza kadar!

İşte insanı en çok yoran da budur.

Söylenen sözün kendisi değil, o sözün insanın içinde tekrar tekrar yaşamasıdır.

Bir gece yatağa girersiniz.

Her şey susmuştur.

Telefonunuz sessizdir.

Oda karanlıktır.

Ama zihniniz susmaz.

Karşınızdaki insanın söylediği o cümle tekrar tekrar aklınıza gelir.

Bir daha düşünürsünüz.

Sonra bir daha…

Her defasında aynı yeriniz acır ve içinizden bir ses: "Keşke bunu bana söylemeseydi." der.

İnsan bazen "Keşke gitmeseydi." demez.

"Keşke sevmeseydim." demez.

Sadece…

"Keşke beni bu kadar sevdiğini bildiği halde, beni böyle kırmasaydı." der.

İşte bu cümle, insanın içindeki en büyük yalnızlık ve yaradır. Çünkü insan sevdiği kişiden gelen yarayı başkasına anlatamaz.

Anlatsa da tam anlatamaz.

"Ne oldu?" diye sorarlar.

"Bir şey yok." dersiniz.

Çünkü bazı acıların tarifi yoktur.

Bir insanın sizi hangi kelimeyle yaraladığını anlatabilirsiniz belki ama o kelimenin içinizde açtığı boşluğu anlatamazsınız işte bu yüzden insan bazen ortamdan kaçar.

Bir bahane bulur.

"Ben biraz hava alayım."

"İşim var."

"Sonra konuşuruz." der.

Ama aslında kaçtığı yer, ortam değildir, kendi gözyaşlarıdır ve biraz daha kalırsa ağlayacağını bilir. Biraz daha konuşursa sesinin titreceğini bilir. Biraz daha göz göze gelirse, bütün gururunun çözüleceğini bilir. İnsan bazen sevdiği kişinin karşısında ağlamamak için kendini zor tutar.

Başını çevirir.

Gözlerini kaçırır.

Yutkunur.

Bir şey söylemek ister ama kelimeler boğazında düğümlenir. İçinden çığlık atmak gelir.

Ama ağlayamaz.

Çünkü gururu vardır.

Belki de insanın en büyük yalnızlığı budur: İçinde fırtınalar koparken, dışarıya sessizlik olarak görünmek.

Sonra zaman geçer. İnsan ilk günkü kadar öfkeli değildir ama eskisi kadar da yakın değildir. İşte psikolojik olarak kırılmanın en sessiz sonucu budur. İnsan bazen affeder ama eski güvenini geri veremez. Konuşur ama eskisi kadar içten konuşmaz. Güler ama eskisi kadar mutlu değildir. Yanında durur ama kalbinin bir parçasını geride tutar. Çünkü bir kere incinen kalp, ikinci kez aynı yerden yara almamak için kendine duvar örer ve o duvar, bazen sevgiden bile daha güçlüdür. Belki de ilişkilerde en büyük yanılgımız şudur:

"Nasıl olsa beni seviyor, ne söylesem affeder."

Hayır.

İnsan sevdiğini affedebilir. Ama her affediş, unutmak değildir. Bazı insanlar affeder ama içlerinde bir şey değişir. Bir zamanlar koşarak geldikleri yere artık ağır adımlarla giderler. Bir zamanlar saatlerce konuştukları insanla artık susmayı tercih ederler. Çünkü insanın sevgisi bitmeden de mesafesi başlayabilir ve belki de en acı ayrılık budur.

İnsan gitmeden önce gönlünden uzaklaşır. İşte o zaman sevgi hâlâ vardır ama eski sıcaklığı yoktur. “Sevgi nefrete dönüşür.” Kırılan kalp bir daha eskisi gibi olmaz.

Peki dostlar siz bu durumu hiç yaşadınız mı?

“PİŞMANIM” söz ve müzik bana ait olan single’mız çık müzik platformlarından dinleye bilirsiniz. Allah’a ısmarladık hoşça kalın.

ETİKETLER: İnsan En Çok Sevdiği İnsanın Sözüyle Kırılır

NELER SÖYLENDİ?

Website Yorumları

Aydın BENLİ

DİĞER YAZILARI 15 Temmuz Öncesi ve Sonrası Darbelerle Sınanan Türkiye ANTİMADDE Çok Gerginiz Çok! Analık Sadece Doğurmak Değil Cengiz Zor “Aile Çökerse Devlet Ayakta Kalamaz” Diyor Ulusal Güvenlik Tehdidi Ve Büyüyen Risk Ulusal Güvenlik Tehdidi Ve Büyüyen Risk İran’a saldırı, bölgeye saldırıdır! İçi Boşaltılmaya Çalışılan İslam Son Kale Haymana ve Memleket Onuru- Recep Tümtürk 6284 Sayılı Kanun: Koruma Mı, Yeni Bir Zulüm Biçimi Mi? MİLLİ DUYGULAR ÖLDÜRÜLÜRSE NE OLUR? Namazla Alay Eden Akımlar, Kaybolan Nesiller Şehit cenazelerinde edep ve haya dersi şart! Edebiyata Değer Katanlar Avukat Fatma Saçak Akbulut Sen Kimsin? İslamofobi! Yüce din üzerinde yürütülen kara propaganda Haymana Şerefligökgözü Yığma Tepe Ulusal Güvenlik Tehlikesi Ve Uluslararası Dijital Casusluk Kahraman Türk İstihbaratının Küresel Yükselişi Ve Gücü Dijital Dünyada Kayıp Nesiller Ahlak Yoksa İnsanlıkta Yoktur UFO İstilaları Başladı Motorlu Kuryeler Kırmızı Alarm Veriyor Okumak Cehaletin Katilidir Haymanalı Beş Atlı Teşhircileri fark ettiniz mi? Ankara ASKİ’de Azarlama Devri Anlam Veremediğimiz Anlamsızlıklar Kurtarıcı Bu Sözlerim Sana Öğrencilerin Mutlu Günü Estetik ve Tek Tip İnsan Sorulmaması Gereken O Soru! Mansur Yavaş’ı Başarıya Götüren Sır Erzurumlu Nafiz Kotan Kimdir? Su ve Gıda Savaşları Ölüyoruz ve Öleceğiz Ramazan Pişkin Hoca Öldürüldü Bu Sözlerim Sana Ben kitap okudum sen de oku! İnsan Olmak ALGI! Hayat Işığı Cmg Chine Media Group Cctv, Srs Medya İle Türkiye’de Sarıkamış’tan Dünyaya Dr.Seyfettin Boğazlı Türkye’nin içinde olacağı savaşa hayır! Ötekileştirilen Erkekler Konya Kulu İlçe Milli Eğitim Müdürlüğünde Skandal Ölümsüzlük İsrafın enleri! Kalbimin Sesi Romanı Fenomen öğretmenler kimin umurunda? Sessiz Kahramanlar ALGI Bir Kurtuluşun Hikâyesi, Sonkale Haymana En Çok İsraf Ettiklerimiz Kitap Önerisi Hemşerim Başkente Ego Otobüsünde Dehşet! Eyvah yine riya ! Enkazın altında canlar ile birlikte insanlık da kaldı! Okumak Lazım Biz bir yerde hata ettik ama nerede? Bir Kitap Bin Umut Haymana Karası Doğu Ekspresi Sahipsiz Sokak Hayvanları Projesi Tuzlu Kahve Dünya Mitomanya Aşk Acısı Çekenler, Zeigarnik Etkisi Yaşıyor Olabilir Aşk Acısı Çekenler, Zeigarnik Etkisi Yaşıyor Olabilir Terör Akran Zorbalığı Büyük Tehlike Deizm Ankara, Haymana’da Kültür ve Sanat Ankara Mamak Misket Ortaokulunda Büyük Skandal! Seçime Yaklaşırken Ptt Kargoda Ulaşılmaz Oldu Öğretmenlerin Sınav Korkusu Ulaşılamazlık, Ulaşılamaz Belediyecilik Sonkale Haymana Seçime Doğru Makama Güç Verenler Narsistlerden Uzak Durun Ak partiye kurulmuş gizli tuzaklar! Memlekette gurbetçi olmak! Kurban Bayramı Cahillik Erken Seçime Doğru Satiş Pazarlama Yorgun Savaşçi En Çok Neyi İsraf Ediyoruz! Çocuk Gülerse Dünya Güler Nerede hata ettik! Şehrimizde Ramazan-I Şerif Hayvanları Görmezden Gelemeyiz Üslup çok önemli! Teşkilâtı Mahsusa Ve Mehmet Akif Ersoy Çiftçimiz Yardım Bekliyor İslamofobi Ve İnsanlığa Saldırılar Büyük ankara depremeine az mı kaldı! Yarım simit! Terör belası! Belediyeler ne iş yapar! Pot kırmak, kıyak çekmek’’ Kibirli Kaymakam Ve Kimsesiz Öğretmen İyilik Bulaştıralım Ciğerlerimiz Yanıyor! 5 Temmuz Şahitleri Çiftçi Zor Günler Geçiriyor!